KEDARGUTIO PHILOSOPHIAKUM. 79 



mentem humanam tarn laevam et male compositam 

 esse, ut primo diffidat et paulo post se contemnat ; 

 atque primo incredibile videatur aliquid tale inveniri 

 posse ; postquam autem inventum sit, rursus in cre- 

 dibile videatur id homines tarn diu fugere potuisse. Sed 

 ut quod res est proferamus, huic rei de qua nunc agi- 

 mus impedimento fuit non tarn rei obscuritas aut dif- 

 ficultas, quam superbia humana, cui natura ipsa magna 

 ex parte eaque potiore sordescit, quaeque homines eo 

 dementias provehit, ut spiritus proprios, non spiritum 

 naturae consulant ; ac si artes facerent, non invenirent. 

 Atque, filii, inter istam vestram tanquam per statuas 

 antiquorum deambulationem, fieri potest ut aliquam 

 partem porticus notaveritis velo esse discretam. Ea 

 sunt penetralia antiquitatis ante doctrinam Graecorum. 

 Sed quid me vocatis ad ea tempora, quorum et res et 

 rerum vestigia aufugerunt? Annon antiquitas ilia 

 instar famae est, quae caput inter nubila condit et fab- 

 ulas narrat? facta et infecta simul canens? Atque 

 satis scio, si minus sincera fide agere vellem, non dif- 

 ficile foret hominibus persuadere, apud antiques sapien- 

 tes diu ante Graecorum tempora, scientias et philoso- 

 phiam majore virtute licet majore etiam fortasse silentio 

 floruisse : ideoque J solennius mihi foret, ea quae jam 

 afferuntur ad ilia referre, ut novi homines solent, qui 

 nobilitatem alicujus veteris prosapiae per genealogiarum 

 rumores et conjecturas sibi affingunt. Verum nobis 

 stat sententia, rerum evidentia fretis, omnem impos- 

 tune conditionem, quantumvis sit licet bella et com- 

 moda, recusare. Itaque judicium nostrum de illis 

 saeculis non interponimus ; illud obiter dicimus, licet 

 poetarum fabulae versatilis materiae sint, tamen nos non 



1 idque in MS., but compare Cog. et Vita (p. 121.): Atque idea solennius 

 fore, &c. 



