86 REDARGUTIO PHILOSOPHIARUM. 



scientiae in eodem fere statu mancant et hsereant, ne- 

 que augmentum aliquod memorabile snmpserint. Pol- 

 iuntur fortasse nonnunquam ab aliquo, et illustrantur 

 et accommodantur (dum tamen interim ab infinities 

 lacerentur et deformentur et inquinentur), sed utcun- 

 que non dilatantur aut amplificantur. In artibus 

 autem meclianicis contra evenire videmus ; quae ut 

 spiritu quodam repletae vegetant et crescunt ; primo 

 rudes, deinde commodae, post excultae, sed perpetuo 

 auctae. Philosophia autem et sciential intellectus statu- 

 arum more adorantur et celebrantur, sed non moventur. 

 Quinetiam in primo nonnunquam authore maxime flo- 

 rent, et deinceps declinant et exarescunt. Neque vero 

 mirum est ista discrimina inter mechanicam et philoso- 

 phiam conspici, cum in ilia singulorum ingenia miscean- 

 tur, in hac corrumpantur et destruantur. Quod si quis 

 existimet, scientiarum ut rerum cseterarum esse quendam 

 statum, idque fere in tempus unius authoris incidere, qui 

 beneficio temporis usus, et suae aetatis princeps, inspectis 

 reliquis scriptoribus et judicatis, scientias ipsas absolvat 

 et perficiat; quod postquam factum sit, juniores rite 

 palmas secundas petere, ut hujusmodi authoris opera 

 vel explicent vel digerant, vel pro sui saeculi ratione 

 palato accommodent et vertant : use ille majorem rebus 

 humanis prudentiam et ordinem et felicitatem tribuit, 

 quam experiri fas est ; res enim casum recipit, nisi quod 

 vanitas hominum etiam fortuita in deterius detorquet. 

 Nam vere sic se res habet ; postquam scientia aliqua 

 multorum observatione et diligentia, dum alius alia ap- 

 prehendit, per partes tentata serio et tractata sit, turn 

 exoriri aliquem mente fidentem, lingua potentem, meth- 

 odo celebrem, qui corpus unum ex singulis pro suo 

 arbitrio efficiat et posteris tradat: plerisque corruptis 



