REDARGUTIO PHILOSOPHIARUM 87 



et depravatis, et cum certissima omissione omnium quse 

 altiores et digniores contemplationes exhibere possint, 

 ut opinionum immodicarum et extravagantium : et pos- 

 ter! rursus facilitate rei et compendio gaudentes, sibi 

 gratulantur ac nil ulterius quaerunt, sed ad ilia minis- 

 teria servilia quae diximus se convertunt. Verum vobis, 

 filii, pro certo sit, quae in natura fundata sunt, ut aquas 

 perennes, perpetuo novas scaturigines et emanationes 

 habere ; quae autem in opinione versantur, variari for- 

 tasse sed non augeri. Habemus et aliud signum ; si 

 modo signi appellatio in hoc competit, cum potius testi- 

 monium sit, imo testimoniorum omnium validissimum; 

 hoc est propriam authorum quorum fidei vos commit- 

 titis confessionem et judicium. Nam et illi ipsi qui 

 dictaturam quandam in scientiis invaserunt, et tanta 

 fiducia de rebus pronuntiant, tamen per intervalla, cum 

 ad se redeunt, ad querimonias demum de naturae sub- 

 tilitate, rerum obscuritate, human! ingenii infirmitate, 

 et similia se convertunt. Neque propterea, filii, haec 

 modestiae aut humilitati, virtutibus in rebus intellectu- 

 alibus omnium felicissimis deputetis : non tarn faciles, 

 aut boni fueritis : cum contra, ista non confessio, sed 

 professio sive praedicatio, ex superbia, invidia, atque id 

 genus affectibus ortum pro certo habeat ; id enim pror- 

 sus volunt, quicquid in scientiis sibi ipsis aut magistris 

 suis incognitum aut intactum fuerit, id extra terminos 

 possibilis poni et removeri : haec est ilia modestia atque 

 humilitas. Itaque pessimo fato res geritur. Nil enim 

 in his rerum humanarum angustiis aut ad praasens ma- 

 gis deploratum aut in futurum magis ominosum est, 

 quam quod homines ignorantiam etiam ignominiaa (ut 

 nunc fit) eximant, atque artis suae infirmitatem in na- 

 turae calumniam vertant ; et quicquid ars ilia sua non 



