REDARGUTIO PHILOSOPHIARUM. 89 



si modi hujus vestrse philosophise condendae nee debit! 

 sint nee probabiles, non videmus quam spem foveatis, 

 nisi credulam et levem. Atque certe, filii, si obeliscus 

 aliquis magnitudine insignis ad triumph! fortasse aut 

 hnjusmodi magnificentise decus transferendus esset, at- 

 que id homines nudis manibus tentarent ; annon eos 

 hellebore opus habere cogitaretis? quod si numerum 

 operariomm augerent, atque hoc modo se valere posse 

 confiderent, annon tanto magis ? quod si etiam delec- 

 tum adhiberent, et imbecilliores separarent, et robusti? 

 tan turn et vigentibus uti vellent, et hinc demum se voti 

 compotes fore praesumerent, aut ne hoc quidem contenti, 

 etiam artem athleticam consulerent, ac omnes cum 

 manibus et lacertis et nervis ex arte bene unctis et 

 medicatis adesse juberent; annon prorsus eos dare 

 operam ut cum ratione quadam et prudentia insanirent, 

 clamaretis ? Et tamen simili homines malesano impetu 

 feruntur in intellectualibus, dum intellectum veluti 

 nudum applicant, et ab ingeniorum vel multitudine vel 

 excellentia magna sperant, vel etiam dialecticis, quae 

 mentis qusedam athletica censeri possit, ingeniorum 

 nervos roborant ; neque machinas adhibent, per quas 

 vires et singulorum intendantur et omnium coeant. 

 Atque ut menti debita auxilia non subministrant ; ita 

 nee naturam rerum debita observantia prosequuntur. 

 Quid enim dicemus ? an nihil aliud est philosophiam 

 condere, quam ex paucis vulgaribus et obviis experi- 

 mentis de natura judicium facere, ac dein tota saecula 

 in meditationibus volutare? Atque, filii, nesciebam 

 nos tam naturae fuisse familiares, ut ex tarn levi et per- 

 functoria salutatione ea nobis aut arcana sua patefacere, 

 aut beneficia impertire dignaretur. Certe nobis perinde 

 facere videntur homines, ac si naturam ex longinqua et 



