92 REDARGUTIO PHILOSOPHIARUM. 



sed nunquam apprehendere aut capere. Equidem satis 

 scio, idque vos non ita multo post experiemini, postquam 

 verse et nativae rerum subtilitati, et differentiis in ex- 

 perientia signatis et expressis et sensui subjectis aut 

 saltern per sensum in lucem extractis, paululum insu- 

 evistis ; continue subtilitatem illam alteram disputa- 

 tionum et verborum, quae cogitationes vestras non sine 

 magna admiratione occupavit et tenuit, quasi pro re 

 ludicra et larva quadam et incantatione habituri sitis. 

 Quare missis istis philosophiis abstractis, vos et ego, filii, 

 rebus ipsis nos adjungamus : neque ad sectae condendae 

 gloriam animum adjiciamus ; sed utilitatis et amplitu- 

 dinis humanae curam serio suscipiamus ; atque, inter 

 mentem et naturam connubium castum et legitimum 

 (pronuba misericordia divina) firmemus ; precati etiam 

 Deum, cujus numine et nutu base fiunt, quique ut horn- 

 in um et rerum, ita luminum et consolationum pater est, 

 ut ex illo connubio non pbantasiae monstra, sed stirps 

 heroum quae monstra domet et extinguat, hoc est in- 

 venta salutaria et utilia ad necessitates humanas (quan- 

 tum fieri datur) debellandas et relevandas, suscipiatur. 

 Hoc epithalamii votum sit. Certe, fiHi, facultates artium 

 et scientiarum omnium consensu aut empiricae aut ratio- 

 nales sunt. Has autem bene commistas et copulatas adhuc 

 videre non licuit. Empirici enim, formicae more, conge- 

 runt tantum et utuntur. Rationales autem, aranearum 

 more, telas ex se conficiunt. Apis ratio media est, quae 

 materiam ex floribus tarn horti quam agri elicit, sed simul 

 etiam earn propria facultate vertit et digerit. Neque 

 absimile verae philosophiae opificium est,- quae ex his- 

 toria naturali et experimentis mechanicis praabitam 

 materiam, non in memoria integram, sed in intellectu 

 mutatam et subactam reponit. Itaque hujusmodi mellis 



