COGITATA ET VISA. 105 



attinet destitute sint, Totius tamen cujusdam formam 

 et rationem prse se ferre : eoque rem perduci, ut pauca 

 quaedam, neque ilia ex optimo delectu recepta Autho- 

 rum scripta, pro integris ipsis et propriis Artibus lia- 

 beantur. Cum tamen primi et antiquissimi veritatis 

 inquisitores, meliore fide ac eventu, Scientiam quam ex 

 rerum contemplatione decerpere et in usum condere 

 statuebant, in Aphorismos fortasse sive breves easdem- 

 que sparsas nee methodis revinctas sententias, conjicere 

 solerent : quae cum et rerum inventarum nuda simu- 

 lachra, et rerum non inventarum manifesta spatia et 

 vacua indicarent, minus fallebant ; atque liominum in- 

 genia et meditationes ad judicandum et ad invenien- 

 dum simul excitabant. At mine scientias iis modis 

 exhiberi quaa fidem usurpent, non judicium solicitent, 

 et authoritate tristi laetis Inventionum conatibus inter- 

 cedant : Adeo ut omnis successio et devolutio discipli- 

 narum personas Magistri et auditoris complectatur, non 

 Inventoris et ejus qui Inventis addat : unde necessario 

 evenire, ut Sciential suis haereant vestigiis, nee loco 

 omnino moveantur ; quod et per multa jam saecula usu- 

 venit ; eousque, ut non solum assertio maneat assertio, 

 sed etiam quaastio maneat quaestio, et eodem plane statu 

 alatur. Quare visum est ei, Columnas non ultra pro- 

 grediendi magnopere fixas esse ; l et mirum minime 

 esse id baud obtineri, cujus adipiscendi homines nee 

 spe nee desiderio teneantur. 



Cogitavit et illud ; quaa de hominum turn despera- 

 tione turn fastu dicta sunt, quod ad plerosque scientia- 

 rum sectatores attinet, nimis alte petita esse. Turbam 

 enim longe maximam prorsus aliud agere : Doctrinam 

 siquidem vel animi et delectationis causa petere, vel 



1 Jlxas esse et quasi fatales. G. 



