COGITATA ET VISA. 115 



dispositionem, vires maximas sumpsisse ex ilia altera 

 opinione elata et commentitia, qua veritas humanae 

 mentis veluti indigena, nee aliunde commigrans ; et 

 sensus intellectum inagis excitare quam informare as- 

 serebatur. Neque tamen errorem hunc, et mentis (si 

 veruin nomen quseratur) alienationem, ab iis ulla ex 

 parte correctam, qui sensui debitas, id est primas partes 

 tribuerunt. Quin et hos quoque exemplo et facto suo, 

 relicta prorsus Naturali historia et mundana peram- 

 bulatione, omnia in Ingenii agitatione posuisse, et inter 

 opacissima mentis Idola, sub specioso contemplationis l 

 nomine, perpetuo volutasse. Quare visum est ei, istud 

 rerum particularium repudiom et divortium omnia in 

 familia humana turbasse. 



Cogitavit et illud ; non tantum ex iis quaa obstant 

 conjecturam capiendam ; fieri enim posse ut humani 

 generis fortuna istas difficultates et vincula perfregerit 

 et superaverit : Itaque illud videndum ac penitus in- 

 trospiciendum, qualis sit ea philosophia quae recepta 

 sit, aut alia quaepiam ex antiquis, quaa instar tabulae 

 naufragii ad litora nostra impulsa sit. Atque invenit, 

 Philosophiam Naturalem, quam a Graecis accepimus, 

 pueritiam quandam Scientiae censeri ; atque habere 

 id quod proprium puerorum est, ut ad garriendum 

 prompta, ad generandum inhabilis et immatura sit. 

 Hujus autem philosophise jam consensu principem 

 Aristotelem, intacta fere ac illibata Natura, in com- 

 munibus notionibus, atque earum inter se compara- 

 tione, collisione, et reductione iriutiliter versatum esse. 

 Neque sane quicquam solidi ab eo sperari, qui etiam 

 mundum e categoriis effecerit : Parum enim interesse, 

 utrum quis materiam formam et privationem, an sub- 



1 contemplationis et rationalium. G. 



