COGITATA ET VISA. 127 



in venire quod ulterius quaerant. Neque prorsus aliter 

 fieri posse. Insciam enim et imperitam valde cogita- 

 tionem esse, alicujus rei naturam in seipsa perscrutandi. 

 Eundem enim naturam in aliis latentem, in aliis mani- 

 festara et quasi palpabilem esse ; atque in illis admira- 

 tionem, in his ne attentionem quidem movere : veluti 

 earn corporum naturam quae separationi resistit, in aqua- 

 rum btillis rem sane subtilem et fere ingeniosam videri, 

 quae hujus rei gratia in pelliculas quasdam in hsemis- 

 phsBrii formam effictas se conjiciunt ; eandem in ligno 

 vel lapide non magnopere notari, sed solidi appellatione 

 transmitti. Quare visum est ei, hominibus non tarn 

 ignorantiam quam infoelicitatem quandam imputari, 

 cum a curriculo et via per infortunium aut blandimenta 

 deflexerint, non in ejusdem spatiis minus se strenuos 

 praestiterint. 



Cogitavit et illud ; finem aliquando desperationi, aut 

 saltern querimoniis imponendum : ac illud potius viden- 

 dum, an omnino cessandum et his l quae habernus uten- 

 dum sit, an aliquid ut in 2 melius res procedant tentan- 

 dum et moliendum. Ac primum, finis ipsius et propositi 

 meritum et pretium intueri par esse ; ut in materia dura 

 et opere arduo major fiat industrial accensio. Venie- 

 bat autem ei in mentem, antiquis saeculis, Rerum In- 

 ventoribus (modum excedente hominum afFectu et 

 impetu) divinos honores attributes esse. lis autem, 

 qui in rebus Civilibus merebantur, quales erant Urbium 

 et Imperiorum Conditores, Legislatores, Patriarum a 

 diutinis malis liberatores, Tyrannidum debellatores, et 

 his similes, intra heroum modum honores stetisse. Nee 

 immerito hanc distinctionem priscis illis temporibus 

 invaluisse, cum illorum beneficia ad universum genus 



1 Us. G. 2 in om. G. 



