INQUISITIO LEGITIMA DE MOTU. 169 



decreturi, quod de fortuna dici solet, earn a fronte 

 capillatam, ab occipitio calvam esse ; oranem enim 

 istam seram et praeposteram subtilitatem, postquam 

 tempus rerum praBterierit, naturam prensare et captare, 

 sed nunquam apprehendere et capere posse. Etiam 

 vivum nos et plane animatum docendi genus adhibuisse 

 arbitramur. Non enim scientiam a stirpibus avulsam, 

 sed cum radicibus integris tradimus, ut in ingeniis 

 melioribus velut in gleba feraciore transplantata, mag- 

 num et felix incrementum recipere possit. Nos autem, 

 si qua in re vel male credidimus, vel obdormivimus et 

 minus attendimus, vel defecimus et inquisitionem ab- 

 rupimus, nihilominus rem ita proposuimus, ut et er- 

 rores nostri, antequam massam sciential altius inficiant, 

 notari et separari possint : atque etiam ut facilis et 

 expedita sit laborum nostrorum successio et continua- 

 tio : turn autem homines vires suas noscent, cum non 

 eadem infiniti sed omissa alii prastabunt. Etiam illud 

 ludibrium avertisse videmur, cui frequens nostra ope- 

 rum mentio et inculcatio exponi posset, nisi homines 

 inter res ipsas versari coegissemus ; hoc est, ut homi- 

 nes opera qua3 ab aliis exigimus, et a nobis poscerent : 

 facile enim quivis jam perspiciet, non frustra nos de 

 operibus sermonem intulisse, cum in Tabulis ipsis pau- 

 cas nee novorum operum designationes et foenora re- 

 periet, atque simul rationem nostram plane perspiciet, 

 non opera ex operibus (scilicet ut empirici solent), sed 

 ex operilm^ raiisas, ex causis rursus opera nova, 1 ut 

 leiritiini natune interpretes, educendi ; atque propterea 

 evitandi pra-maturam et effiisam a principio ad opera 

 ionem, atque hujus rei legitimum et prrcstitutum 

 tempus observandi et expectandi. Postremo et illud 



1 nota in the original. 



