HISTORIA SONI ET AUDITUS. 197 



reliquum aeivni. Verum de hoc genere elisionis aeris, 

 quod fit ubi aeris percussio ad aerem edit sonum, ut 

 in voce, inqnirator ulterius. 



Merito dubitatur, utrum percussio ilia quas edit so- 

 nuni cum ai : r percutitur per chordam aut alias, fiat 

 ab initio, cum aer resiliente chorda percutitur ; aut 

 paulu post, videlicet densato per primam percussiouem 

 lu-iv, et deinde prtestante vices tanquam corporis duri. 



Ubi redditur sonus per percussionem aeris ad aerem, 

 requiritur ut sit iucarceratio aut conclusio aeris in ali- 

 quo concavo ; ut in fistulando per os ; in tibiis ; in bar- 

 bito ; in voce, quas participat ubi aer includitur in cavo 

 oris aut gutturis. 1 In percussione corporis duri ad ae- 

 rem requiritur durities corporis, et citus motus ; et in- 

 terdum communicatio cum concavo, ut in cithara, lyra, 

 flagellatione aeris, etc. At in percussione corporis duri 

 ad corpus durum minus requiritur concavum, aut celer 

 motus. 



Fabulantur de pulvere pyrio albo, qui praastaret 

 percussionem absque sono. Certum est nitrum, quod 

 est album, ad exufflationem plurimum valere, ita tamen 

 ut pernicitas incensionis et percussionem et sonum mul- 

 tum promoveat : cita autem incensio ex carbone salicis 

 maxime causatur, qui est niger. Igitur si fiat com- 

 po-;itio ex sulphure et nitro et ex modico camphorae, 

 fieri potest ut incensio sit tardior, et percussio non ita 

 vibrans et acuta : unde multum possit diminui de sono ; 

 sed etiam cum jactura in fortitudine percussionis. De 

 hoc inquiratur ulterius. 2 



De duratione soni, et ejus interitu et extinctions. 

 DURATIO soni campanae percussaa aut chordaa, qui 



1 S. S. 116. 2 S. S. 120. ; where a different explanation is suggested. 



