198 HISTORIA SONI ET AUDITUS. 



videtur prolongari et sensim extingui, non provenit 

 utique a prima percussione : sed trepidatio corporis 

 percuss! general in aere continenter novum sonum. 

 Nam si prohibeatur ilia trepidatio, et sistatur cam- 

 pana aut chorda, perit cito sonus ; ut fit in espinet- 

 tis, ubi si dimittitur spina, ut chordam tangat, cessat 

 sonus. 1 



Campana pensilis in aere longe clariorem et diu- 

 turniorem reddit sonum, licet percutiatur malleo ad 

 extra, quam si staret fixa, et similiter malleo percutia- 

 tur. Atque de diuturniore sono reddita est jam ratio, 

 quia trepidat diutius. Quod vero etiam primitivus so- 

 nus in pensili sit magis sonorus, in stante minus, am- 

 plius inquirendum est. 



Similiter scyphus argenteus aut vitreus talitro per- 

 cussus, si sibi permittatur, sonum edit clariorem et 

 diuturniorem ; quod si pes scyphi altera manu tenea- 

 tur fixus, longe hebetiorem et brevioris mora3. 



Qui redditur in barbito aut cithara sonus, manifesto 

 non fit a percussione inter digitum aut calamum et 

 chordam; seu inter digitum aut calamum et aerem: 

 sed impellente digito, ac turn resiliente chorda, et re- 

 siliendo percutiente aerem. Itaque cum chorda move- 

 tur plectro, non digito aut calamo, continuari potest 

 sonus ad placitum, propter asperitatem fili plectri resina 

 parum obducti ; unde non labitur per chordam, nee 

 earn semel percutit, sed haeret, eamque continenter 

 vexat; ex quo motu sonus continuatur. 2 



Potest sumi in argumentum, quod sonus sit plane 



genus quoddam motus localis in aere, quod ita subito 



pereat. Quia in omni sectione aut impulsion e aeris, 



aer affatim se recipiat et restituat ; quod etiam aqua 



i S. S. 207. 2 id. 137. 



