HISTORIA SONI ET AUDITUS. 207 



Soni non perferuntur aeque longe articulati et dis- 

 tincti, quam species et glomeratio ipsorum confusa : 

 nam stropitus vocum exaudiri potest, ubi voces ipsfe 

 articulate non audiuntur ; et tinnitus musicae confu- 

 sus, cum harmonia ipsa aut cantio non exaudiatur. 



In trunco cavo optime conservatur sonus. Igitur 

 accipiatur tmncus cavus, bene oblongus, et demittatur 

 extra fenestram cameras humilioris ; loquatur quispiam 

 exeivndo ca}>ut extra fenestram ad unum terminum 

 trunci, quam maxime potest submisse ; apponat alter 

 aurem ad alterum terminum trunci, stans infra in 

 solo: fiat similiter hoc via versa, loquendo infra, aurem 

 apponendo supra ; atque ex hoc experimento fiat ju- 

 dicium, utrum vox ascendat aut descendat proclivius, 

 aut etiam pariter. 1 



Tradunt pro certo esse loca et aedificia nonnulla ita 

 concamerata, ut si quis stet in quadam parte camerae et 

 loquatur, melius exaudiri possit ad distantiam nonnul- 

 lam quam prope. 2 



Omnis concentus paulo gravius et profundius sonare 

 videtur, si removeatur nonnihil a sono eclito, quam pro- 

 pe : ut simile quiddam videatur accidere audited circa 

 sonum, quale accidit visui circa species visibiles, ut non- 

 nulla distantia ab organ o sensus promoveat perceptio- 

 nem sensus. 



Verum fall ax potest esse ista opinio, idque dupliciter. 



Primo, quod in actu visus requiruntur forte radii ab ob- 



jecto ad pupillam, qui nulli possunt esse ubi objectum 



pupillam ; id quod inter auditum et sonum non 



requiritur ; sed multo magis, quod ad videnclum opus est 



luce. Objectum autem tangens pupillam intercipit lu- 



cem : at nihil hujusmodi auditui competit. Secundo 



1 S. S. 206. 2 i d . 148. 



