210 HISTORIA SONI ET AUDITUS. 



hebetatur scilicet sonus ad astantem; at si applicetur 

 auris ad alterum finem, reddit sonum acutissimum, ut 

 vix tolerari possit. 1 



Fiat experimentum in tmnco ex parte ubi collocatur 

 auris angusto, ex parte ubi collocatur os latiore, (et e 

 converso,) utrum sonus reddatur acutior aut gravior ; 

 in modum speculorum quas contrahunt aut ampliant 

 objecta visus. 



De multiplicatione, augmentation^ et diminutione, et 

 fractione soni. 



VIDENDUM quomodo possit artificialiter sonus maj- 

 orari et multiplicari. Specula utrumque praestant in 

 visu. 2 Videtur autem reflexio subita soni verti in aug- 

 mentum : nam si vox et echo simul reddantur, necesse 

 est ut non distinguatur sonus, sed majoretur. Itaque 

 soni super flumina ampliores sunt, resonante aqua et se 

 uniente cum sono originali. 3 



Etiam notavi, facta aede rotunda in conductibus (ut 

 loquuntur) aquarum, et deinde caverna oblonga, ac 

 turn aede majore (quale est videre in campis juxta 

 Charms-cross prope Londinum), si fiat clamor per 

 fenestram aut rimain aedis rotundas, et stet quispiam 

 juxta fenestram aedis majoris, longe terribiliorem cieri 

 rugitum, quam fit ad aurem alicujus astantis prope ubi 

 fit clamor. 4 



Memini in joculari ludo puparum, locutionem ita edi, 

 ut audiatur distincte, sed longe acutior et exilior quam 

 in aperto ; ut fit in speculis quae reddunt literas longe 

 minutiores quam sunt in medio ordinario : ita ut videa- 

 tur plane sonus per artem reddi posse et amplior et 

 exilior. 



1 S. S. 138. 2 id. 285. Id. 144. 229. * Id. 140. 



