HISTORIA SONI ET AUDITUS. 213 



Ambo in virtute et viribus suis non videntur vel 

 emittere aliquam corporalem substantiam in media sua, 

 aut ambitum sphaarae suae ; nee etiam edere aut ciere 

 manifestum motum localem in mediis suis, sed deferre 

 quasdam species spirituales, quarum ignoratur ratio et 

 modus. 



Ambo videntur non generativa alicujus alterius vir- 

 tutis aut qualitatis praater virtutem propriam, et eatenus 

 operari ; alias sterilia esse. 



Ambo in propria sua actione videntur tria quasi cor- 

 poraliter operari. Primum, quod fortius objectum 

 mergat et confundat debilius, ut lux solis lucem cande- 

 lae, displosio bombardaa vocem. Secundum, quod excel- 

 lentius objectum destruat sensum debiliorem, ut lumen 

 solis oculum, son us violentus in proximo ad aurem audi- 

 tum. Tertium, quod ambo repercutiuntur, ut in spec- 

 ulis et echo. 



Neque objectum unius confundit aut impedit objec- 

 tum alterius ; velut lux aut color sonum, aut e contra. 



Ambo afficiunt sensum in animalibus, idque objectis 

 secundum magis aut minus gratis aut odiosis : attamen 

 afficiunt etiam modo suo inanimata proportionata et or- 

 ganis sensuum (ut videtur) conformia ; ut colores specu- 

 lum, quod crystallinum est instar oculi ; soni locos re- 

 verberationis, qui videntur etiam similes ossi et cavernse 

 auris. 



Ambo operantur varie prout habent media sua bene 

 aut perperam disposita. 



Ad ambo medium magis conducibile et propitium est 

 aer. In ambobus, in objectis accuratioribus, nonnihil 

 afFert intentio sensus, et quasi erectio ejus ad percipien- 

 dum. 



