218 HISTORIA SONI ET AUDITUS. 



De affinitate aut nulla affinitate quam habet sonus cum 

 motu aeris in quo defertur locali et manifesto. 



SONUS non videtur manifesto et actualiter quate- 

 facere et turbare aerem, ut ventus solet ; sed videntur 

 motus soni fieri per species spirituales ; ita enim lo- 

 quendum, donee certius quippiam inveniatur. 1 



Adeo ut existimem, sonura clamantis bene magnum, 

 in parva ab ipso motu anhelitus distantia, vix folium 

 aliquod populi albae tremulum, aut festucam, aut flam- 

 mam moturum. 



Attamen in pulsationibus majoribus deprehenditur 

 rnotus plane corporalis et actualis aeris : id vero utrum 

 fiat a motu ipso qui generat sonum, an a concausa, 

 aut concomitantia, non constat. Tonitrua quandoque 

 tremere faciunt fenestras vitreas, et etiam parietes : 

 arbitror etiam bombardas displosas, aut eruptiones 

 cuniculorum subterraneorum idem facere. 2 



Memini etiam, ni fallor, apud Collegium Regium in 

 Cantabrigia, esse ligneam quandam fabricam in qua 

 campanae pendent, eamque a campanis quando sonant 

 quatefieri. Sed qualiscunque fuerit ille occultus motus 

 qui est sonus, apparet ilium nee absque manifesto motu 

 in prima pulsatione 'gigni, et rursus per motum mani- 

 festum aeris deferri aut impediri. 3 



Verbum placide prolatum, quod ad distantiam tri- 

 ginta pedum forte exaudiri possit, tamen admotam flam- 

 mam candelae prope os, ad unum pedem etiam, vix 

 trepidare faciet : ubi paulo intensior flatus oris flam- 

 mam faciet tremulam multo in longiore distantia. 3 



Sonus campanarum, et similium, accedit clarior, aut 

 recedit hebetior, prout flat ventus versus aurem aut 



i S. S. 125. 2 id. 126. * Id. 125. 



