HISTORIA SONI ET AUDITUS. 219 



adversus. Idem fit in clamore: qui contra ventum 

 editus non tarn longe auditur. 1 



Traditur, per ingentes clamores applaudentium, et 

 voces jubili, ita aerem collisum aut rarefactum faisse, 

 ut deciderent aves volantes. Opinio vagatur, sonitus 

 complurium campanarum simul, in urbibus populosis, 

 contra et fulminum perniciem et pestilentias valere. 2 



Traduntur pro certo loca et aedificia nonnulla ita con- 

 camerata, ut si quis loquatur, atque (ut fertur) locutio 

 ista fiat contra parietem in una parte cameras, melius 

 exaudiantur verba post distantiam nonnullam a voce, 

 quam prope. 3 



Notavi sedens in curru, et demisso ex una parte velo 

 CUITUS, aperto ex altera, mendicum, qui clamabat ex 

 latere currus clauso, ita visum esse ac si clamaret ex 

 latere aperto ; ut vox plane repulsa circuiret, aut saltern 

 undique sonans putaretur tamen ex ea parte audiri 

 qua melius pertingeret. 4 



Si teneatur candela juxta foramen illud quod spirac- 

 ulum est tympani, et percutiatur tympanum, concutitur 

 et extinguitur flamma. Idem fit in sonando cornu 

 venatoris, si apponatur candela ad exitum cornu, etc. 



Etiam exquisitae differentiae, quas suscipit sonus, eas- 

 que secum defert, demonstrant hujusmodi molles affec- 

 tus non esse motus continuos locales. Nam sigilla 

 certe in materia accommodate faciunt exquisitas impres- 

 siones ; ita ut in generatione soni fortasse hoc fieri 

 possit. Sed delatio et continuatio ilia non competit, 

 praesertim in liquidis. Exquisitas autem illas diife- 

 rentias intelligimus de vocibus articulatis et tonis har,- 

 monicis. 5 



1 S. S. 125. 2 i d . 127. 8 id. 148. 



4 Id. 203. 6 Id. 288. 



