220 HISTORIA SONI ET AUDITUS. 



Verum omnino de hac re (videlicet, quam rela- 

 tionem et correspondentiam habeat sonus ad motum 

 localem aeris) inquiratur diligentius ; non per viam 

 utrwn (quod genus quaestionis in hujusmodi rebus om- 

 nia perdidit), sed per viam quatenus : idque non per 

 argumenta discursiva, sed per apposita experimenta et 

 instantias crucis. 



De communicatione aeris percussi et elisi cum aere et cor- 

 poribus vel spiritibus ipsorum ambientibus. 



IN percussione campanae, sonus editus per percus- 

 sion em campanae cum malleo ab extra, et cum embolo 

 ad intra, ejusdem est toni. Adeo ut sonus redditus 

 per percussionem ab extra non possit generari per 

 collisionem aeris inter malleum et extima campanae ; 

 quandoquidem habeat rationes ad concavum campanae 

 ab intra. Et si foret lamina plana aeris, non conca- 

 vum quippiam, alius opinor foret sonus. 1 



Si fuerit rima in campana, reddit sonum raucum, 

 non jucundum aut gratum. 2 



Videndum, quid faciat corporis quod percutitur cras- 

 situdo ad sonum, et quousque ; veluti, si ejusdem con- 

 cavi una campana sit crassior, altera tenuior. Exper- 

 tus sum in campana ex auro, earn reddere sonum excel- 

 lentem, nihilo pejorem, imo meliorem, quam campanam 

 argenteam aut aeneam. Attamen nummus aureus non 

 tarn bene tinnit quam argenteus. 3 



Dolia vacua reddunt sonum profundum et sonorum, 

 repleta hebetem et mortuum. 



At in barbito, cithara, et hujusmodi, licet prima 

 percussio sit inter chordam et ae'rem exteriorem ; 

 tamen statim ille aer communicat cum aere in ventre 



i S. S. 124. 2 id. 169. Id. 222. 



