HISTORIA SOXI ET AUDITUS. 221 



sive cavo barbiti aut citharae. Uncle in hnjusmodi 

 instrumentis fit semper perforatio aliqua, ut aer exte- 

 rior communicet cum acre concluso, absque quo sonus 

 foret hebes et emortuus. 



Fiat experimentum fistulae illius lusciniolae, ut im- 

 pleatur oleo, non aqua; et notetur quanto sonus sit 

 mollior, aut obtusior. 



Cum redditur sonus inter anhelitum et aerem percus- 

 sum in fistula aut tibia, ita tamen redditur, ut habeat 

 communicationem nonnullam cum corpore tibiae aut 

 fistula?. Alius enim fit sonus in tuba lignea, alius in 

 aenea ; alius, arbitror, si tuba per interius, aut fortasse 

 etiam per exterius, fuerit obducta serico aut panno ; 

 alius fortasse si tuba fuerit madida, alius si sicca. 1 

 Etiam existimo in espinettis aut barbito, si tabula ilia 

 lignea super quam extenduntur chordae foret aenea aut 

 argentea, diversum nonnihil possit edere sonum. 2 Ve- 

 rum de his omnibus inquiratur ulterius. Etiam quate- 

 nus ad communicationem, inquirendum est, quid possit 

 corporum diversitas et inaequalitas : veluti si penderent 

 tres campanae, una intra alteram, cum spatio aeris in- 

 terposito, et percuteretur campana exterior malleo, qua- 

 lem editura foret sonum respectu campanae simplicis. 3 



Obducatur campana ab extra panno aut serico, et 

 notetur, quando pulsatur campana per embolum inte- 

 rius, quid faciat obductio ilia ad sonum. 



Si foret in barbito lamina aenea aut argentea fo- 

 raminata loco ligneae, videndum quid hoc faciat ad 

 sonum. 



Usurpantur in Dania, atque etiam deferuntur ad nos, 

 tympana aenea, non lignea, minora ligneis, atque edunt 

 sonum (arbitror) magis sonorum. 



i S. S. 167. 234. 2 id. 229. Id. 158. 



