232 PHENOMENA UNIVERSI. 



hoc autem duo sunt, de quibus homines et alias, et nunc 

 prascipue cum ad rem ipsam accingimur, monitos volu- 

 mus. Primo, ut mittant illam cogitationem, quae facile 

 hominum mentes occupat et obsidet, licet sit falsissiraa 

 et perniciosissima, earn videlicet, quod rerum particula- 

 rium inquisitio infinitum quiddam sit et sine exitu : cum 

 illud verius sit, opinionum et disputationum modum 

 nullum esse, sed phantasias illas ad perpetuos errores et 

 infinitas agitationes darnnari ; particularia autem et in- 

 formationes sensus (demptis individuis et rerum grad- 

 ibus, quod inquisition! veritatis satis est) comprehen- 

 sionem pro certo, nee earn sane vastam aut desperatam, 

 patiuntur. Secundo, ut homines subinde meminerint 

 quid agatur, atque cum inciderint in complures res vul- 

 gatissimas, exiles, ac specie tenus leves, etiam turpes, 

 et quibus (ut ait ille) honos praefandus sit, non arbi- 

 trentur nos nugari, aut mentem humanam inferius quam 

 pro dignitate sua deprimere. Neque enim ista propter 

 se quaesita aut descripta sunt, sed nulla prorsus alia 

 patet intellectui humano via, neque ratio operis aliter 

 constat ; nos siquidem conamur rem omnium maxime 

 seriam et humana mente dignissimam, ut lumen naturae 

 purum et minime phantasticum (cujus homen hactenus 

 quandoque jactatur, res hominibus penitus ignota est), 

 per facem a divino numine prasbitam et admotam, hoc 

 nostro seculo accendatur. Neque enim dissimulamus 

 nos in ea opinione esse, praeposteram illam argumen- 

 torum et meditationum subtilitatem, primae informa- 

 tionis sive verae inductionis subtilitate et veritate suo 

 tempore praetermissa aut non recte instituta, rem in in- 

 tegrum restituere nullo modo posse, licet omnia omnium 

 aBtatum ingenia coierint ; sed naturam, ut fortunam, a 

 fronte capillatam, ab occipitio calvam esse. Restat 



