Umbelliferae-Apioideae-Ammineae 

 heteroclitae 



von 



Hermann Wolff. 



(Gedruckt im Februar— Juni 1909.) 



Wichtigste Litteratur: Systematik. Hoffmann, Gen. umb. [ed. 1. («84 4)]; 

 ed. 2. (1816) H2-H6*). — Chamisso et Schlechtendal in Linnaea I. (1826) 

 394. — A. P. De Gandolle in DC. Prodr. IV. (4830) 98, 103, 127, 134—135. — 

 Endlicher, Gen. pl. (4 836 — 40) 768, 772, 773. — Sonder in Harvey and Sonder, 

 Fl. cap. II. (1862) 524. — Bentham in Bentham et Hooker f. Gen. pl. I. 2. 

 (1867) 886 — 887, 1008. — Bolle in Verh. bot. Ver. Prov. Brandenbg. III. u. IV. Jahrg. 

 1861—1862 (1862) 171. — Baillon, Dict. bot. I. (1876) 521; III. (1891) 53, 69, 

 251, 735; Hist. pl. VII. (4 880) 223—226. — Stapf in Denkschr. Acad. Wien LI. 

 (1886) 316. — Drude in Engler u. Prantl, Pflzfam. III. 8. (1898) 178 — 183. 



Morphologie und Anatomie. Klausch, Über die Morphologie u. Anatomie 

 der Blätter von Bupleurum (Dissertation, Leipzig 1887). — Briquet, Monogr. Bupl. 

 alp. marit. (4 897). — Derselbe, Exäm. crit. de la theorie phyllod. des feuilles entieres 

 Ombell. terrestr., in Bull. Herb. Boiss. V. (4 897) 424—443. — Derselbe, Sur la car- 

 pologie et le Systeme du genre Bhyticarpus 1. c. 444 — 452. — David, Etüde anat. 

 genre Bupleurum (Paris 1901). — Nestel, Beiträge zur Stengel- und Blattanatomie 

 der Umbelliferen (Dissertation, Zürich [1905]) 67 — 71. 



Character. Flores semper in umbellas compositas dispositi. Fructus raro sub- 

 globosus, plerumque ovoideus usque oblongo-cylindraceus, apice obtusus vel =b attenuatus 

 sed numquam in rostrum manifestum productus, transverse plerumque quam ad com- 

 missuram dz constrictam longior. Mericarpia sectione transversaria subrotundata usque 

 subpentagono-rotundata. Juga primaria raro subinconspicua, plerumque manifesta, 

 filiformia usque alata, inter se db aequalia vel rarissime — jugis mericarpii alterius 3, 

 alterius tantum 2 in alas latas expansis et ceteris filiformibus — valde inaequalia ; juga 

 secundaria in uno tantum genere, sed numquam magis quam juga primaria evoluta, 

 in ceteris semper nulla. Vittae in unaquaque vallecula 1 usque numerosae, in fructi- 

 bus maturis saepius dr vel plane obliteratae, raro deficientes; vittae intrajugales semper 

 solitariae, magnae vel parvae, saepius nullae. Pericarpium plerumque laeve vel rarius 

 prominentiis quoad formam magnitudinemque valde variis obsitum, inter juga crystallis 

 calcii oxalatici sub lente tantum optima visis plerumque destitutum, raro ad commis- 

 suram eis in greges parvulos congestis praeditum. Endocarpium e cellulis dh par- 

 enchymaticis haud vel vix induratis constructum. Mesocarpium nonnumquam cellulis 

 subepidermaticis lignescentibus in strues dispositis fere ut nucis cortex induratum. 

 Garpophorum plerumque bene evolutum, rarissime dz reductum. Endospermium ad 

 commissuram planum usque leviter sed manifeste excavatum. 



*) Editionem operis cl. Hoffmann primam, quae anno 1814 e prelo prodiit, non vidi: 

 qua de causa semper editionem secundam citavi. 



A. Engler, Das Pflanzenreich. IV. (Embryopnyta siphonogama) 22^. \ 



