77^ 



PREMIER COMPLÉMENT X LA DIOPTRIQUE. 1666 — 1692. 



[Fig. a/.] 



[Fig. 28.] 



[Fig. 29.] 



[Fig- 30.] 



non facit parallaxin , fed plus movetur objecfi-um quam ipfe oculus. Unde crgo 

 locus imaginis aliquo modo percipitur? Sola apparentia magnitudine notae rei. 



■z 



solutionem. illa, breviter, talis est: /,««//' r« ji/itfc«/o c<»i'o EBF exponaturvisibilepuiictum 

 A , ita distans, ut radii ab A manantes ex inflectione versus axem AB cogantur;sitque radia- 

 tionis limes (seu puncti A imago, qualem supra passim statuimus) punctum 

 Z; inter hoc autem & inflectentis verticem B uspiam positus concipiatur 

 oculus. quœri jam potest, ubi loci debeat punctum A apparere. retrorsiim ad 

 punctum Z videri natura non fert (cCim omnis impressio sensum afficiens 

 proveniat a partibus AJ ac experientia réclamât, nostris autem è placitiscon- 

 sequi videtur ipsura, ad partes anticas apparens, ab intervallo longissimè 

 dissito, (quod & maximum sensibile quodvis intervallum quoddammodô 

 exsuperet) apparere. cùm enim quô radiis minus divergentibus attingitur 

 objectum, eô (seclusis utique pra;notionibus, & prajjudiciis) longiùs abesse 

 sentiatur; &. quod parallelos ad oculum radios projicit, remotissimè positum 

 a;stimetur; exigere ratio videtur, ut quod convergentibus radiis apprebendi- 

 tiir, adhuc magis, si fieri posset, quoad apparentiam elongetur. quin & circa 

 casum hune generatim inquiri possit, quidnam omninô sit, quod apparentem 

 puncti A locum determinet, faciatque quôd constanti ratione nunc propius, 

 nunc remotius appareat; cui itidem dubio nihil quicquam ex hactenus dic- 

 torum Analogia responderi posse videtur, nisi debere punctum A perpetuô 

 longissimè semotum videri. Verùm experientia secùs attestatur, illud pro 

 diversâ oculi inter puncta B, Z positione varié distans; nunquam ferè (si unquam) longin- 

 quius ipso A libéré spectato, subindèverô multo propinquiusadparere;quinimô, quô ocu- 

 lum appellentes radii magis convergunt eô speciem objecti propiùs accedere. nempe, si 

 puncto B admoveatur oculus, suo (ad lentem) ferè nativo in loco conspicitur punctum A 

 (vel œquè distans, ad spéculum'); ad O reductus oculus ejusce speciem appropinquantem 

 cernit; ad P adhuc vicinius ipsum existimat; ac ità sensim, donec alicubi tandem, velut ad Q, 

 constituto oculo objectum suramè propinquum apparens in meram confusionem incipiat 

 evanescere. quœ sanè cuncta rationibus atque decretis nostris repugnare videntur, aut cum 

 ils saltem parùm amicè conspirant. ..." 



Remarquons, pour mieux faire ressortir la portée de ce passage, qu'à commencer par la 

 „Lectio XVI", p. 1 1 1, Barrow distingue entre l'image absolue („imago absoluta") et l'image 

 relative („relata") d'un point lumineux; la première n'est autre, en parlant en termes moder- 



•B 



o 



F 



