19 



Occasio autem est scribendi quam obtulit Vir egregius Dl Murret* 

 jQtus popularis meus qui per Sueciam in patriam reversurus Te insalu- 

 tato transire nolens quas traderet litteras a me petiit. Datam ego viara 

 lubenter araplector ut mei excitarem memoriam & perennem tes tärer 

 observantiam, specimina mittendo nonnuUa seu fragmenta potius planta- 

 rum ex illis quse supersunt Surinami olim lecta, pauca quidem itaque 

 mutila ut herbario indigna exhibere erubescam: confido tamen haud 

 ingratum före inspicienda accepisse unde lucis momentum facile affulserit 

 in ea qua latent obscuritate planlse quarum sunt, ignotae scilicet aut mihi 

 saltem dubiae; plura ipse saepius examinando discerpsi, alia per varias 

 exportationes vitiata fuerunt, in describendis demum delineandisque cu- 

 riosior fui quam in asservandis. Hajc interea qualiacunque benigne quaeso 

 accipias? 



Vale Vir Illustrissime & merita palma diu fruere! 



Scribebam Petropoli. ix Galendas Julii. 1776. 



Linn. Soc, Vol. I: 23—24. 



^ Möjligen identisk med den i Leiden-universitetets Album studiosorum 

 under 29 Aug. 1766 som jur. stud. inskrifne Jacobus Franciscus Muret Morien- 

 sis Helvetus; då 20 år gammal. 



ALLIONI, CARLO. 



Född 1728 (enligt andra, dock ej så tillförlitliga, uppgifter 1725), professor 

 i botanik och medicin vid universitetet i Turin, död 1804. Bland hans många 

 utgifna skrifter märkes särskildt hans stora och värdefulla Flora Pedemontana, 

 som utkom 1785 i 3 volymer folio. Om Alhonis verksamhet se bl. a. Scritti 

 botanici pubbl. nella ricorrenza centenaria della morte di Carlo Allioni, 

 utg. af Istituto Botanico della R. Univ. di Torino (Genova 1904). 



8. 



Viro Sapientissimo, Celeberrimoque Carolo Linnaeo, Botanicorum 



Principi, Archiatro S. R. Wl Sueciae, Equiti aurato &c. 



S. Pl. Dicit 



Garolus Allionius Taurinensis. 



Excusatum me habeas velim, Vir sapientissime, si id mihi nunc 

 sumpserim, ut tibi offerrem specimen hoc meum botanicum. Tenue adeo 

 opusculum tibi exjiibere non audebam, sed addidit mihi fiduciam D. Asea- 



