90 



Ver in Italia coepit die 20 Februarii, et Martio incepto complures 

 et plantae multae virescere coeperunt; nunc autem Frumentum jam matu- 

 rum ubique metitur. Quadraginta dies et amplius, ante hoc tempus coe- 

 perunt edi apud nos Fråga, Gerasa, Pruni, et nunc Pisa, Kali, et cujus- 

 que generis olera ubique eduntur. 



Quid nostri moliantur et agant Botanici in Italia, haec habe. Scire 

 volunt mtilti, pauci perferre lahorem. Idcirco complures hane scientiam 

 colere jactitant, verum perpauci imo paucissimi hane probe norunt. Fer- 

 dinandus Bassi edidit novum suum Genus Ambrosiniai, ut nosti, sed ut 

 verum fatear, putabam tantum virum melius scire debere Botanicas voces, 

 et Botanicum scribendi modum. 



Monti et Gyrillus optima gaudent valetudine, sed nihil habent, quod 

 in publicum proferre velint. 



Tura, ut cornix pavonis pennis induta formosa videri studebat, sic 

 et ipse aliorum labores suae solertiae tribuens ingeniosus et sagax videri 

 vult, sed pusillse hominum mentes, et ingenia brevibus circumscripta ter- 

 minis nimis facile deteguntur. 



Moreni,^ Sesler^ et Patarolus^ sunt viri insigni probitate morum ornati. 



Episcopus Gornelius summo amore Botanicam prosequitur, cujus 

 scientiae non modo est studioslssimus, et in ferendo judicio circa plantas 

 est insigni perspicacia praeditus. Verum quia majoribus distinetur occu- 

 pationibus, parum vacare potest studio hujus scientiae. Proximo julio her- 

 barum colligendarum causa Ibo supra montem Baldum cum eodem Epi- 

 scopo, cum Moreni, et fortasse cum Tura. 



Dominicus Vandelli ex improviso quadraginta ante hos dies aufugit 

 Palauio, postquam Patrem suum innumeris de causis dolore affecit. Fer- 

 tur ipsum Lusitaniam petiisse, ibique raunus aliquod obtinuisse ope cu- 

 jusdam fseminae quam sibi connubio jungere spopondit, si concessum 

 fuisset munus, quod petierat. Gonvitia quibus summa cum audacia quem- 

 libet hic adolescens afficiebat, in causa fuere ut ubique inimicitiam ini- 

 erit proborum omnium. Ego eram fere solus, qui ejus uterer familiari- 

 tate, sed postquam abiit Patauio (quamvis Botanices rudimenta eum 

 docuissem) meum hostem esse deprehendi. In describenda mea cornelia 

 verticillata laudavi hunc juvenem plus quam eum decuisset, verum id 

 scripsi ut pergratum facerem eidem, qui me sic de ipso loqui velie ro- 

 gaverat. Postquam Patavio aufugit, paginam quandam typis commisit, 

 qua in pagina scribit non a me sed ab ipso inuentam fuisse Corneliam; 

 qua de re summopere miratus sum videns audaciam plagiarii tam scelesti. 



Quamvis ab amicis excitarer aliquid adversus eum conscribere, nolui 

 tamen scriptorium stylum acuere adversus homuncionem, qui mihi visus 



