145 



ficenlia; nullus tamen Eam magis Te vivide delineavit. Legi jam 

 bis opus Tuum de itinere orientali, idque summo cum oblecta- 

 mento. polles ea Sapientia, qua potes paucis verbis magis vivide 

 delineare argumentum, quam alii diffusissimo sermone. Sequor Te 

 votis meis, Teque tanquam coram me sistam, quoties intueor 

 donum Tuum, pretiosissimum omnium, quod ab ullo in vita ac- 

 cepi . Sint Tibi fata prospera. 

 Upsaliae; 1769. 15. Augusti: 



Tryckt i Gaiidia, s. xxxvi— xxxvii samt i Este, s. 355—356. 



Baltimores svar är dateradt Dresden den 20 Okt. 1769 (Linn. Soc, Vol. 

 I: 303—304; tryckt i Gaudia, s. xxxvii— xxxviii). Han reserverar sig något 

 mot Linnés öfverdrifna smicker. Så skrifver han bl. a. »Poeta sum per acci- 

 dens non per me. Poesin soium per elegantiam et ad prosam bene scriben- 

 dam studui. Virgiliuni minime me existimo . . . Non me ^oqiöv seu (piXöaotpov 

 vocabis». Han bifogar dessutom »praeparatum opusculum» (d. v. s. de poetiska 

 reseskildringarna), som han till evigt minne af sin tillgifvenhet för Linné vill 

 tillägna honom. 



78. 



Viro Immortali 

 Gomiti a Baltimore 



S. pl. d. 

 Gar. Linné. 



Accepi aureos tuos Versiculos, Illustr: D"^ Gomes, quibus iter 

 tuum Dresdam usque descripsisti; nec pulchrius legi umqnam. Se- 

 lecta enim verba ita exprimunt purissimos sensus, ac si oleo in- 

 uncta essent. lector horum tamquam per passus Te sequitur toto 

 itinere, ita vivis coloribus depingis peragratas regiones. 



Faxit Deus, ut feliciter absolvas^ quae restant itineris, dum 

 me participem reddere non dedigneris fatorum Tuorum, scias nul- 

 lum Te puriore, et majore affectu prosecuturum, nullum puriore 

 gratitudine Te culturum, nullum e tuis litteris majorem voluptatem 

 umquam obtenturam. in Te enim prisca virtus radiat. Tu in 

 summa felicitate non fuco, non auro externe splendes, sed summa 

 sapientia interna fulges. Te sapientiorem certe vidi neminem. Aurea 

 Tua carmina legi et relegi millies; quod me his exhilarare voluisti, 



Linnés brefväxling. Afd. II: 1. 10 



