262 



Munchliausius, (premier Minister) qui admirabatur favorem, quo Tu me 

 peregrinum dignum iudicasti. Alter etiam gener. Munchhausius, post- 

 quam mihi humanissime rescripserat, me etiam atque etiam affini suo 

 commendaverat, tanquam discipulum magni de Linné. Itaque mihi offi- 

 cium professoris extraordinarii Göltingensis mandabant, etsi cum salario 

 admodum exiguo. 



Veni huc tam sero, cum iam omnes professores collegiorum suorum 

 initium fecerant, & nihilo minus plures quam viginti auditores accepi, 

 quibus Tuae doctrinae cupidis Systema Tuum naturae sedulo expono. 



Interim epistola Tua mihi afferebatur, quam summo gaudio legebam 

 & relegebam. Mittebam statim generos. Munchhusio epistolam, quam 

 ei scripserasS qui ipsam statim Hannoveram affini suo mittebat. Tanto 

 mihi haec Tua commendatio fuit honori, ut mihi omnes de eo gratula- 

 rentur. lajn omnem operam do, ut inteUigant omnes, me Tua commen- 

 datione non omnino indignum esse. 



Dabo in posterum Oeconomiae operam quantum potero, & accepi 

 veniam per patriam proficiscendi, ut praxin Oeconomiae eo melius possim 

 addiscere. Et ille gen. Munchhusius, quocum commercium htterarium 

 ahs, palam dixit_, neminem posse fehcius Oeconomiam exercera quam qui 

 Te doctore hisloriae naturali operam dedit. 



Docebo etiam botanicam, quam etsi & D. Biitner & D. Murrai do- 

 cent, tamen confido före ut auditores & ego accipiam. Fuerunt saltem 

 iam studiosi, qui me rogarunt, ut iis vellem explicare pbilosophiam bo- 

 tanicam. 



Inveni in bibhotheca Academiae nostrae, quae iam 80.000. hbros 

 integros continet, herbarium vivum Malabaricum, quod e Malabaria sibi 

 nobihs quidam Hannoveranus per missionarios conquisivit. Quibusdam 

 plantis adscripta sunt nomina Turnefortii, sed plurimae nominibus carent. 

 lam operam do, ut mihi permittatur, hoc herbario uti, quod reliqui Bo- 

 tanici nostri adhuc intactum reliquerunt. Quod si mihi permittitur, tunc 

 spero, ut Tibi aliquid Tuis oculis dignum mittere possim. 



Rumor est, ill. Hallerum huc rediturum esse, ut subiret munus 

 Gancellarii Academiae, quod post mortem Moshemii''*, magni illius Theo- 

 logi, vacuum fuit. Sed sunt, qui adhuc dubitant. Nam non nescis, 

 Helvetos nisi coactos patriam suam [non] relinquere. Rogavit ill. Hallerus 

 publice omnes Germaniae Botanicos, ut sibi mitterent plantas, quae tantum 

 in Gerraania, non etiam in Helvetia crescunt. Gredo eum in animo 

 habere, Floram Germaniae contexere. 



Denique Tibi, Vir illustris & Fautor optime, gratias in primis ago, 

 quod respondendo quaestionibus meis, me & absentem docere voluisti. 



