40 



Strigas olim (Ed. 1. 240.) male squamas seu epi- 

 phyllia Filicum vocavi. 



129. Aculei sunt excrescentiae conicae, non 

 cavae, rigidae, pungentes, in superficie 

 externa plantarum. 



Linnaeus aculeum a spina primus distinxit, illum 

 appellavit mucronem plantae cortici tantum adhaerentem, 

 hanc mucronem e ligno plantae protrusum (Phil. b ot. 84.), 

 at multas spinas ad aculeos retulit. Quem omnes fere 

 secuti sunt Botanici. 



Aculei veri in Rosa, Rubo, Erythrina, Palmis etc. in- 

 veniuntur. Forma conici sunt, basi interdum compressa 

 et dilatata ut in Rosa; directione recti aut incurvi, re- 

 curvi, falcati; colore juniores virentes, adulti fusci. 



Constant aculei veri Dicotylearum e. g. Rosae e cor- 

 tice extimo seu epidermide cellulis parenchymatosis , la- 

 xiusculis; tum e libro aut potius alburno cellulis prosen- 

 chymaticis, strictis ; tandem e medulla cellulis laxis elonga- 

 tis parenchymaticis ad prosenchymaticas accedentibus. Ea- 

 dem fere est compositio aculei Cocoes aculeatae, sed de- 

 est epidermis seu cortex extimus, ut solet in Palmarum cau- 

 lomate, liber e vasis fibrosis constat et medulla e cellulis 

 parenchymaticis, quales in Monocotyleis inveniuntur. Con- 

 veniunt itaque aculei cum ramis et caulibus, quales in or- 

 dine naturali esse solent; deest tamen lignum, nec vesti- 

 gia vasorum spiroideorum adsunt. In spinis Robiniae Pseud- 

 acaciae, Berberidis ete. utique reperiuntur. 



Spinae loca definita in plantis occupant, aculei inde- 

 finita, exceptis aculeis Grossulariae, qui structuram acu- 



