46 



Florem esse gemmam mutatam, jam snpra §.25. di- 

 ctum est. Mutationes monstrosae quibus omnes floris 

 partes subinde in folia abierunt, non raro observatae, banc 

 thesin non solum probant, sed quoque analogia situs folio- 

 rum et partium floris. Est vero gemma unica, nec plures 

 compositae sunt, uti Linnaeus voluit, ita ut dicere non 

 liceat, stamina ex axillis petalorum, petala ex axillis phyl- 

 lorum calycis provenire. Haec omnia primus docui atque 

 probavi (Grundl. 173.), nec non in libello: Philosopb. 

 botan. Prod. Goetting. 1798. p. 141. 142. Hinc ad etc. 

 non referendus sum cfr. Flora 17. 100. 



132. Flos seu gemma metamorphosi mutata, 

 ex axilla folii saepissime submutati, seu 

 bracteae, provenire solet. 



Flos ex axilla folii uti gemma pronasci solet. Si fo- 

 lia haecce eadem sunt forma ac reliqua folia ejusdem plan- 

 tae floralia dicuntur et flores in ipsarum axillis positi, 

 axillares. 



Saepe vero folium e cujus axilla flos prodiit, meta- 

 morphosin aliquam subiit, similem ei, quam gemma passa 

 est, cum flos evadit. Ejusmodi folium bractea vocatur. 

 Linnaeus bracteam a reliquis foliis primus distinxit (Ph. 

 bot. 201.). 



Est igitur ob metamorphosin inchoatam et magis mi- 

 nusve progressam bractea folium plerumque diminutum, 

 expetiolatum, integratum, decapitatum (lamina scilicet de- 

 ficiente et vagina sola superstite, ut in multis Monocoty- 

 leis bractea vaginacea), tenerascens et pallescens, colore 

 scilicet viridi pallidiore et non raro ad albium vergente. 



