92 



sunt, perigonium polyphyllum constituentes aut basi 

 connata, per. monophyllum. Structuram originariam 

 esse polyphyllam, et e nervorum distributione constat, quo 

 rum primarius per medium phylli connati decurrit ut in 

 foliis et phyllis separatis; paucis exceptionibus inter quas 

 celeberrima est corollarum tubulosarum in calathidiis Com- 

 positarum, in quibus nervus primarius per interstitia phyl- 

 lorum decurrit, v. i. 



Perigonium plerumque ex uno phyllorum verticillo 

 constat, seu monocyclicum est, sed digyrum; androceum 

 vero novum cyclum incipere solet. In perigoniis mono- 

 phyllis, interdum phylla ita concrescunt, ut gyri non di- 

 gnoscantur, quod vero non raro in praeflorescentia faci- 

 lius fieri potest. Rarius perigonium dicyclicum est, e. g. 

 in Berberideis et Menispermeis, et rarissime tricyclicum, 

 ut in Epimedio, de qua tamen dubitare licet. Luxuriante 

 vero anamorphosi non raro polycyclicum fit. Appendices 

 phyllorum perigonii praesertim interiorum, quae ad para- 

 petala et paracorollam refero, a phyllis nonnisi luxuriante 

 ista anamorphosi dignoscuntur, qua cum phyllis, quibus 

 appositae sunt, simul multiplicantur, quod in nectario sic 

 dicto seu paracorolla Narcissorum cernere licet, nam, si 

 appendices non essent, novi cycli aut gyri phyllorum in- 

 ter paracorollam et phylla exteriora interpositi inveni- 

 rentur. 



Modus, quo partes perigonii ante florescentiam com- 

 positae et complicatae sunt, aestivatio seu praeflore- 

 scentia dicitur. Triplex est: aest. collateralis (val- 

 vacea R. Brownio), marginibus phyllorum accumbenti- 

 bus; aest. amplectens, quam valvaceam olim dixi, 

 quam Brownius vero ad imbricatam refert, uno pluribusve 

 phyllis extimis, uno pluribusve et quidem oppositis intimis, 



