106 



parallela scilicet et indivisa, stomatiis quoque in pagina exte- 

 riore plerumque obviis; color vero et amplitudo corollae; 

 compages modo rudior calycis, modo tenerior corollae. 

 Calyx hybridus Monocotyleis solennis est, corolla semper 

 deficiente, monocyclus, digyrus, monophyllus aut poly- 

 phyllus, epigynus aut hypogynus, plerumque regularis, in- 

 terdum labiatus* ut in Gladiolo aliisque. Saepe spathis sti- 

 patus est, de quibus dubitare licet, an ad bracteas an ad 

 calycem referendae sint. 



Singularis et anamorphosi mutatus est calyx epigy- 

 nus Orchidearum monocyclus, digyrus, trimerus, e 

 phyllis tribus exterioribus et duobus interioribus similibus, 

 sexto plane discrepante, magis minusve expanso, quod la- 

 bellum vocant. Hoc non raro columnae stamineae altius 

 innatum est, quam reliqua phylla interiora. Quam ob 

 rem columnam stamineam (gynostemium Rich.) receptacu- 

 lum superum puto, nimis auctum et explicatum. Convenit 

 structura interior, quae valde variat et valde composita 

 est, ita ut e paucis staminibus et pistillo solis vix connata 

 videatur. 



Calyx duplicatus cum hybrido valde convenit, 

 sed exterior pagina plerumque stomatiis caret, et si stami- 

 num gyrus interior adest, haec cum phyllis calycis alter- 

 nant, nec ipsis anteposita sunt. Semper quoque in Dico- 

 tyleis occurrit, numquam in Monocotyleis, Thymelaeis et 

 Proteaceis solennis. Phylla saepe crassa sunt, ut e calyce 

 et corolla credas connata (Daphne), interdum quoque in- 

 ferior pars (hypanthium) persistit, dum reliquum perian- 

 thium decidit ut in Grevillea et subinde indurescit ut in 

 Falklandia (cfr. R. Brown's verm. Schr. 2. 72. 73.). 



In Monocotyleis, ubi verus calyx adesse videtur. ut 



