114 



nata. Et corolla papilionacea huc referri potest, cujus 

 tria petala separata sunt, duo connata, aut plane, aut su- 

 periore tantum parte. De corollae monopetalae et poly- 

 petalae notione valde disputatum est inter Botanicos 

 praecedentium seculorum (cfr. A. Q. Rivini Introdu- 

 ctio in rem herbariam ed. 3. Lips. 1720.) et non fa- 

 cile distinguuntur , nisi corolla delabente. Et in plerisque 

 casibus non refert, an monopetalam dicas an polypetalam, 

 si scilicet levis est petalorum cohaerentia, nam in plantis 

 valde affinibus habemus corollam monopetalam et polype- 

 talam, ut in Trifoliis. Pessime vero in favorem systema- 

 tis aliae corollae monopetalae dicuntur, aliae polypetalae 

 petalis connatis, nam inter utrasque verum discrimen non 

 est. Omnis enim corolla secundum originem polypetala 

 est, utpote e pluribus foliis separatis composita, quae in- 

 terdum tantum coalescunt, nec vice versa polypetala co- 

 rolla e monopetala oritur, uti volunt Turpinus (Ico- 

 nogr. veget. 18. note), Moquin Tendon (Ann. d. 

 sc. nat. 27.231.). 



Corolla monopetala dividitur in tubum et lim- 

 bum, ad faucem connata. Rarius margine summo 

 integra est, saepissime incisa in varia segmenta, et 

 quidem, si levior fuerit phyllorum separatio in dentes, 

 cor. bi-multifida dicitur, si profundior in lacinias, 

 cor. bi-multipartita vocatur. Petala singula corollae 

 polypetalae habent partem superiorem magis dilatatam, 

 quam laminam vocamus et partem inferiorem angustatam 

 quam unguem. Interdum unguis deficit, quae petala 

 exunguiculata dicuntur, interdum elongati sunt et tu- 

 bum quasi formant, laminis limbum constituentibus.- 



De notione corollae regularis quoque valde disputa- 

 runt Botanici seculi praeterlapsi, de qua re cfr. Rivini 





