204 



fit, extenditur, saepe ita ut per poros sulcosve exeat, aut 

 instar massae grumosae diffusae, aut in longo tramite , cau- 

 dam sistens vermiformen, saepe longissimam, hinc inde 

 tortam, interdum ramosam, granulis minutissimis foetam. 

 Haecce excretio valde augetur si paullulum acidi cujus- 

 dam fortioris praesertim acidi nitrici aquae admiscetur. 

 Certus sum, membranam internam non exire sed novam 

 exoriri membranam e mucilagine exteriore, eodem modo, 

 quo tela aranearum induratur aut Bombyscum. Vidi enim 

 partes caudae solutas et seorsim natantes. Si quoque 

 tres pori adsunt, ex uno cauda exit, membrana rupta, 

 dum e reliquis membrana tumescens instar verrucae pro- 

 dit, unde patet membranam internam non cum cauda 

 esse elapsam. Sane pbaenomenon singulare, parvam fovil- 

 lae copiam tantopere crescere et augeri, per endosmosin 

 non explicanda. Motum granulorum in hacce cauda sae- 

 pissime vidi, sed granulis non propriam. 



Explosionem granulorum pollims in aqua jam jam 

 Linnaeus vidit, granulum rumpi putavit, fovillam emit- 

 tere, quae fecundationi inserviat. Ad phaenomenon pa- 

 rum attenti fuerunt Botanici, postquam Koelreuterus 

 docuit, fecundationem per oleum fieri e polline secretum. 

 Tum vero ejusmodi caudam e granulo pollinis exeuntem 

 in stigmate Portulacae oleraceae vidit Amicius et hoc 

 modo fecundationem fieri asseruit (Am. d. sc. n. 2. 65. 

 t. 4. f. 2.). Post Amicium Brongniartus similes emis- 

 siones fovillae in stigmate observavit, caudamque sat pro- 

 funde in telam cellulosam stigmatis penetrare vidit (Ann. 

 d. sc. n. 12. 145. t.34. f.l. t. 35. f. 1. et 2. t. 37. f. 3.). 

 Tandem Jul. Fritzschius rem accurate exposuit et figu- 

 ris illustravit in libello supra citato Beitr. z. Kenntn. 



