236 



pronuntiarunt. Linnaeus vero rem ita exposuit (Spon- 

 salia pl. Am. ac. Vol. 1. Sexus pl. ibd. V. 10.) ut 

 plerosque Botanicos in suam traxerit sententiam. Adver- 

 sarios habuit in hac reAlstonium, Pontederam, Sie- 

 gesbeckium aliosque. Spallanzanius experimentis 

 ductus dubia quaedam proposuit contra hanc sententiam; 

 vidisse ait in Cannabi semina non fecundata germinantia. 

 Nuperiori tempore Schelverus (Kritik d. Lehre v. 

 d. Geschlechtern d. Pflanze, Heidelb. 1812) hanc 

 doctrinam plane rejecit. Cum ignorasset Koelreuteri 

 experimenta de plantis hybridis, et admonitus fuerit, ad- 

 jecit continuationes (Erst. Fortsetz. ibd. 1814. Zw. 

 Forts. 1823.) quibus species novas vocat, quas alii plantas 

 hybridas. Terram esse, quae semina fecundet, pollinem 

 vero retinere tantum nisum formativum in partium flo- 

 ris incremento, ut sese ad semina convertat. Opi- 

 nionum commenta delet dies! Tum Henschelius (Von 

 d. Sexualitat d. Pflanzen, Bresl. 1820.) Schelve- 

 rum secutus demonstrare conatus est, pollinem in permul- 

 tis plantis semina fecunda proferentibus ad stigma non 

 pervenire. Rejicit auctor aut potius respuit, fecundatio- 

 nem per insecta, ventum, aliaque auxilia externa, quod 

 certe non faceret, si vidisset tot experimenta de Orchideis 

 in Caldariis capta quae uumquam fecundantur, nisi mani- 

 bus tuis pollinaria in canalem stigmaticum demerseris. 

 Fortassis taedium attulit Henschelio opus Chr. C- 

 Sprengelii: Das entdeckte Geheimniss d. Natur 

 im Bau u. Befruchtung d. Blumen, Berlin 1793, 4. 

 elegans quidem et non sine bonis observationibus scri- 

 ptum, sed lapsus est Sprengelius (non Professor Ha- 

 lensis celeberrimus) in eo quod omnem fecundationem in- 



