313 



finem mandatis, tamen obtemperavi, quum ser. Rex diem hebdo- 

 madis non praefixerit. 



Doleo tamen quod nec dissertationibus, nec lectionibus pri- 

 vatis potero adesse, unde mihi unice fruetus redundarent. doleo 

 quod Amicus, qui soletur, non adsit, sed remotus in Metropoli 

 versetur. 



D:nus Rolander heri discessit, et proeul dubio eras Te adora- 

 bit, uti debet et fatetur lubentissime, cui debet omnia; si ipsi 

 fausta sint sidera, debet orbis Tibi omnia quoe poterit prsestare, et 

 si salvus redeat nullus dubito quin plurima debeat. 



Stupenda sunt quae de D. L . . .* narras, laetor ex animo. 



Non in exteris regionibus dolent illi, quibus interest, quod 

 plures vere eruditi Medici evadant, sed potius laetantur et eos, qui 

 ejusmodi viros procreant, amore et favore prosequuntur. 



Proxima die veneris scribam ad D. Dalin. 



Hic tantum sermo est de Te et D. Strandberg, quod alter 

 dueat uxorem ditissimam, alter pulcherrimam. 8 omnes a me quae- 

 sivere, sed me numquam hoc audivisse dixi; adeoque nesciunt quid 

 credant. 



Vale Amicorum dulcissime. 



dabam Upsalise 1754 d. 22 octobris. 



Utanskrift och sigill som på bref. 865. 



1 Osäkert, hvilken härmed afses; troligen Löwen. 



1 Ryktet om Z. J. Strandbergs förlofning saknade grund; han lefde och 

 dog ogift. 



879. 



Amicissimo D. D. B.ECKIO 



S. pl. d. 



Car. Linnaeus. 



Gratulor reditum in urbem, sed doleo quod non sis Ulricks- 

 dahl cum accedam. Non opto intrare urbem, sed festino domum, 

 probe gnarus aliam propediem locum thori occupaturam, longe 

 dulcissimam; tum ego apud Te exul evadam. 



rigent artus, dum refers Te misisse literas meas ad D:num Pe- 

 terson, 1 in quibus scripsi de copia doctorum metuenda a summis; 

 sed forte non intelligant. 



