LIX 



eiiisdem speciei. 477. S. glauca y, lapponum et 478. S. Umosa sigiii- 

 ficant S. Lapponum L. 482. S. phi/lici/olia est S. nigricantis Smitli 

 forma germinibus foliisque glabris. Ab initio liaec scribit: „In Lap- 

 ponia magis variabiles formae Saliciim exstaut quam in uUa alia 

 terra. Ludunt adeo species Lapponicae, quod ad formam, glabritiem 

 et integritatem foliorum, ut nuUam omnino de his hauriamus certitu- 

 dinem e difterentiis specificis plerumque datis. Ad fructificationem 

 igitur refugere mihi necessarium fuit, et inde methodum exstruxi, 

 quae nimis artificialis multis videbitur. Heic vero inter distributio- 

 nem mere arbitrariam et methodum artificialem discernendum est. 

 An natura in his speiiebus limites ullos posuit dubitamus; genius 

 vero Scientiae botanicae in distinguendo occupatus requirit, ut li- 

 mites qualescunque indigitamus eosque a dimensionibus partium evi- 

 dentioribus desumtos." Quae non omnia sunt vera. Etenim Salicum 

 species in Lapponia non magis variant quam in aliis terris; sed 

 quoniam ibi soli coelique diversae rationes admodum propinquae sunt, 

 fonnarum diversitas ab istis causis efl^ecta facilius citiusque in con- 

 spectum venit; praeterea quia concursus specierum diversarum summa 

 copia prer latas plagas crescentium nullibi tantus est quam in Lap- 

 ponia, haec terra formarum liybridarum est feracissima. 



Idem Wahlenberg perquisita Carpatorum vegetatione in F 1 o r a 

 Carpatorumprincipalium (quae Gottingae 1814 prodiit, p. 313 — 

 320), viginti species Salicum descripsit, quarum nomina hanc habebunt 

 emendationem. 1010. S. Jacquini est S. Myrsinites. 1012. S. jissa 

 est S. pwrpurea. 1013. S. mollissima est S. ruhra Hudson. 1016. S. 

 phylici/olia est S. nigricans Smith. 1018. ^S'. /agi/olia est S. silesiaca 

 germinibus cano-tomentosis. 1022. S./usca et 1023. S. incuhacea sunt 

 S. repens. 



Picot de la Peyronse in Histoire abr^g^e des plantes 

 des Pyr^nees (Toulouse 1813) descripsit 33 species, quas nobis 

 nonnisi e descriptionibus ad sua nomina revocare aegre contigit. 

 Haec gunt, quae detegere potuimus. 2. S. incerta, quantum e de- 

 scriptione divinare licet, S. Seringeana Gaud. significat. 19. S. duri- 

 geranOf quae ad S. capream referri solet, milii S. glaucam L. indicare 

 videtur. 27. S. lavenduIae/oHa est S. incana. Sub 29. S. caprea for- 

 mac variae comprehcnduntur, quae potissimum ad S. nigricantem 

 spectant. 30. S. acuminata videtur 8. capream indicare. In fine haec 

 scribit: „Le8 Saules forment un genre naturel trfes-nombreux contre 

 lequel jusque ici sont venus se briser tous les efi^orts des botanistes . . 



