LXI 



Editis igitur septera fasciculis Saliciim Helvetiae „Sauliers de 

 Suisse Cahier I— VII A Berne 1803—1807" ea quae de Salicl- 

 bus ab ipso cnltis atque in itineribus per Helvetiam observatis nec 

 non in Herbariis lustratis adnotaverat, quum generis adeo diffieilis 

 species melius dignoscendi facultatem adeptus esse sibi videretur, 

 viris doctis si explicaret, opus gratum iis facere credebat. Neque 

 spes eum fefellit. Opuseulum quod anno 1815 Bernae edidit „Essai 

 d'une Monographie des Saules de la Suisse. Par N. C. 

 Seringe Instituteur ^u college de Berne" Bernae 1815. 

 Botanicis placuit et praeter aliorum etiam Kochii et Wahlenbergii 

 tulit assensum. Neque immerito. Etenim non solum multas de Sa- 

 licum partibus bonas adnotationes fecit, specierumque iustam bonam- 

 que distinctionem proposuit, sed etiam plures novas ab ipso primum 

 aut inventas aut distinctas formas proposuit, praeterea ad sjnonyma 

 recte interpretanda utilem particulam contulit. Unam enimvero spe- 

 ciem, qnanquam eius ambitum non certo limite descripsit, primus ab 

 affinibns felicissime distinxit, Salicem grandifoliam; formas duas, hy- 

 bridas quidem, sed memoratu di^nissimas, Salicem Kanderianam et *S. 

 uatulam^ primus descripsit et speciminibus exsiccatis earum notitiam 

 dedit. Descriptiones ab ipso propositae, quanquam variae, tamen ple- 

 raeque bonae sunt et a prioribus eo maxime diversae, quod notas 

 vere distinctivas continent neque eas, quae multis vel plurimis specie- 

 bus sunt communes. Minus bene administravit varietatum dispositio- 

 nem : admiscuit enim monstra et formas mere accidentales, ceterasque 

 neque ordine neque distincte proposuit. Quod denique nomina spe- 

 cierum certa, omnibus nota, neque ab ipso in dubium vocata abiecit 

 eisque nova, quae magis apta esse ipsi viderentur, substituit — uti 

 S. capream Linn. S, tomentosam, S. auritam L. S, rugosam, S. helveticam 

 Vill. <S. niveam appellavit — eam ob rem temeritatis notam quam fru- 

 stra avertere p. 12 tentavit eflfugere nequit. Ex iis, quae libello uti- 

 lissimo insunt, pauca quaedam hic adiicienda esse videntur. Pr^fnce 

 p. 2. „Je crois que Ton doit baser T^tude de ce genre, particuliere- 

 ment sur les parties florales femelles, sur la pubescence ou la glabrt^it^ 

 de rdcaille ou p^rigone relativement k Tovaire, ceile du stigmate et du 

 pddicelle, rabsence ou la pr^sence des feuilles pendant la floraison, 

 ou rcxistence des feuilles bien d^velopp^es lorsque la plante fleu- 

 rit,*; la longueur des feuilles relativemeut a leur largeur, lc nombre 



♦) Correxi interpunctionem ; hoc loco pimctum est in libcllo, quo sensus 

 prorsns invertitiir. 



