— - LXIV 



Lapponum liybridas sigiiificat. Quanqiiam igitiir eiim cle Salicum 

 speciebus levius iudicasse easque probe discernere aut noluisse aut 

 non potuisse censendum est, tamen eam habebit laudem, ut plures 

 antea non cognitas et ab ipso investigatas formas primus dcfiniverit 

 atque liybridas formas, quas nos S. silesiaca-Lapponum appellavimus, 

 primus obs*ervaverit, distinxerit. 



Viri de cognitione stirpium Germanicarum, atque vere dici 

 potest, Europaearum omnino meritissimi, W. D. J. Kocll, Professoris 

 botanices in universitate lit. Erlangensi, „Commentatio de Sali- 

 cibus Europaeis" prodiit Erlangae 1828. In prooemio a Lin- 

 naeo fundamenta iacta esse huius generis asserit, tamen tunc paucis- 

 simos botanicos lioc genus penitus perspectum habere. In Rees's 

 New Cyclopaedia (curante Ed. Smith) specierum numerum ad 141 

 accrevisse, quibus accedere 41 a Willdenovio aliisque propositas, 

 sed a Smithio non censas; inter eas 17 exoticas. Ipsum ex 165 

 europaeis fere 135 vivas observasse. Scheicheri species 119, omnes 

 eas in Helvetia collectas, nihil sistere nisi formas aliarum specierum, 

 maxime S. phylicifoliae [i. e. S. nigricans Smith] levissimis notis 

 aberrantes.*) Ipsum non plures quam quinquaginta species veras 

 europaeas habere cognitas. Ex omni Salicologorum numero unum 

 Wahlenbergium Salices recte et praeclare descripsisse; vestigia 

 eius feliciter pressisse Seringium. Adiungit his adnotationes de 

 distributione generis et de variatione partium. Enumeratae sunt 48 

 species. Inter has duodecim sunt plantae hybridae, scilicet 2. 6\ 

 cuspidata, 4. S. Russelliana., 7. i9. undulata, 8. S. hippophaefolia, 

 11. S. Pontederana, 13. S. ruhra, 14. S. mollissima, 17. S. acuminata, 

 19. iS". Seringeana .^ 20. S. salviaefolia, 33. S. ambigua, 34. S. finmar- 

 chica; tres pertinent ut varietates ad alias species, 32. S. rosmarini- 

 folia ad S. repens, 40. S. Waldsteiniana , ad S. Arbuscula, 44. S. 

 Jacquini ad S. Myrsinites*, duo sunt formae adhuc dubiae 16. S. 

 stipularis et 21. S. holosericea: restant igitur 31 species verae, quibus 

 si addideris S. Umgfolia, S. glabra et S. pruinosa numerus specierum 

 europaearum a nobis enumeratarum prodit. In hoc opusculo igitur 

 primum redit naturalis specierum expositio, ac negari nequit inde 

 ab hoc libello, quod parvo volumine uberrimam copiam scientiae. 



*) Praeterea vero Schleicher plures satis memorabiles ac raras, a pau- 

 cis seriorum iterum visas, plerasque eas hybriclas, formas in Helvetia detexit, 

 ut mox indicabimus. 



