LXXI 



S. cinerea-caprea 127. S. cinerea-viminalis 128. 129. 134. S. ca- 

 prea-viminalis 130. 



Inter praestantissimos generis Salicum interpretes nomiuandus 

 est N. J. Anderson, cui nunc Musei botanici Academiae Holmiensis 

 cura mandata est. Postquam ipse post Linnaeum, Wahlenbergium 

 et Laestadium Lapponiam perquisiverat de Salicibus Lapponiae sin- 

 gularem edidit libellum, quo formae illius feracissimi Salicum tractus 

 quasi ex ipso adspectu adumbratae sunt. Ita factum est ut non so- 

 lum eae multo clarius quam antea innotescerent, sed et nominum, 

 quae synonyma vocant, rationes optime illustrarentur. Ipsa natura 

 indice tum formas quasdam, quas rite distinguere ne versatissimis 

 quidem in hoc genere botanicis contigerat, et alias nonnullas a se 

 ipso inventas, hybridas esse pronuntiavit, de quibusdam aliis ita dis- 

 putavit ut cuique eadem origo earum probabilis fieret. Specierum 

 borealium natura, differentiae, variationes hoc libello primum optime 

 expositac sunt. — Quae vir praeclarissimus de Salicibus Americanis 

 postea scripsit recensere non est huius loci. Expectamus ab eo 

 illustrationem Salicum totius orbis nostri. 



G. F. W. Meyer, regni Hannoverani physiographus, in „Flora 

 von Haunover" nonnuUa, quae bonae fragis sunt, ad cognitionem 

 Salicum attulit. Formas satis clare distinxit earumque differentias 

 dilucide exposuit, et de nominibus et historia quarundam specierum 

 recte disputavit, idemque formas nonnullas hybridas esse acute cogno- 

 vit, errorem etiam a me olim commissum, cum Salicem mollissimam 

 Ehrh. dicebam esse S. viminali-hippophaifoliam, sagacissime correxit. 

 Sed de hybriditate non satis certus erat neque compertum habebat 

 quam late ea pateret, quibusque finibus circumscripta esset: itaque 

 alias ut hybridas proposuit, alias, quae non minus hybridae sunt, ut 

 species enumeravit: eoque etiam erravit, quod formas nonnullas ita 

 ad calculum vocari posse crederet, Nacgelii exemplum secutus, ut 

 alterara ex patre A et niatre B, alteram ex matre A et patrc B or- 

 tam esse statueret, id quod prorsus fictitium esse et argumentis ca- 

 rere hodie apud omnes constat. Scilicet quo usa sit patre hybrida 

 Htirps aliqua et qua matre, id non ex veri similitudine et inductione 

 quadam inveniri potest; certum non erit nisi experimento facto. 



Oswaldns Heer, qui Floram Helvetiae ab Hegetschwei- 

 ler inchoatam absolvit (Fiora der Schweiz von Joh. Hegetsch- 

 weiler, fortgesetzt und herausgegeben von 0. Heer. Zlirich 1840, 

 p. 954 — 971) propterea inter Salicologos omitti nequit, quia non so- 



