LXXII — 



lum formas in Helvetia repertas subtiliter distinxit et diligenter de- 

 scripsit (inest una species nova „iS. Hegetschwelleri Heer" p. 963, ne- 

 que desiderantur formae maxime memorabiles ut <5. grandifolia, S. pa- 

 Uda et S. Seringeana Seringii, ac 5. spuria, S. eleagnoides et ^5. huxi- 

 folia Sclileicheri) , sed etiam de earum natura ct origine opinionem 

 novam protulit. Quod enim in multis aliis plantarum generibus fe- 

 cit, idem in Salicibus adhibuit, ut formas a botanicis scriptoribus 

 pro speciebus liabitas plures coniungeret uniusque, sive mavis „ty- 

 pum" sive „speciem" vocare, varietates soli aeris et aquae diversi- 

 tate ortas praedicaret. Huius rei exempla haec sunt: „S. caprea, 

 grandifolia, cinerea et aurita nonnisi formae unius speciei originariae 

 esse videntur" p. 966. „S. Tielvetica Vill., spuria Schl., eleagnoides Schl., 

 buxifolia Schl., ovata Ser., Arbuscula L. pro formis unius speciei ha- 

 bendae sunt" p. 968. Atqui si quis S. capream, cineream et auritam.^ 

 quocuuque id fit modo, coniungere velit, id non omni ratione carere 

 videtur, quanquam, quaenam sit ista „species originaria" nemo ad- 

 huc explicuit. Alterum vero exemplum est valde infelix: nam S. 

 spuria, eleagnoides et buxifolia Schleicheri sunt hybridae; S. ovata Ser. 

 autem et S. Arbuscula L. a S. helvetica Vill. prorsus alienae. Kecte 

 autem S. sericeam Villars varietatem S. glaucae esse p. 966 adnota- 

 vit. Quoque modo id habet, ad Salicum cognitionem particulam sa- 

 tis laudabilem adiecit, piultoque Gaudinii opera utiliorem, qui nume- 

 rosis varietatibus divisionibusque tamen non effecit, ut Helvetiae Sa- 

 lices melius quam ante eum innotescerent. 



Venio nunc ad novissimum huius generis interpretem Th. Hartig, 

 qui libro inscripto „Lehrbuch der forstlich angewandten 

 Pflanzenkunde. 1850. Berlin. Forstner" systema et descriptio- 

 nem Salicum Europaearum p. 1 — 54 in 4^ lingua germanica inseruit, 

 opus multis nominibus laudabiie atque utile. Post expositum chara- 

 cterem generis usque ad p. 11 de biologia et characteribus Salicum 

 accurate et diligentissime disputavit partiumque omnium naturam va- 

 rietatemque excussit. Posthaec suam de speciebus in tribus dispo- 

 nendis sententiam proposuit atque a p. 15 species ipsas, analytico 

 modo distinctas, cum brevi adnotatione et varietatum omnium, quas 

 cognitas habebat, commemoratione enumeravit. Huic opusculo postea 

 Curae posteriores „Nachtrage" a. p. 1 — 14, adiectae sunt, quibus et 

 de tribuum distinctione et de specierum differentia nonnulla emendan- 

 tur, nova quaedam adduntur. Quod in specierum diagnosi mihi deside- 

 randum esse videtur, ut breviter dicam, in eo positum est, quod varie- 



