LXXIV 



auxenint, inprimis hybridarum gregem optime illiistraverunt. A. K e r- 

 ner in libello singulari „ Niederoesterreichische Weiden" tum de 

 hybriditate accurate disputavit et Salicum rationes diversas exposuit, 

 tum species formasque Austriae inferioris diligentissime explicavit. 

 Hybridis iam antea notis novas aliquot illis in terris nuper inventas 

 adiecit, inter quas S. retusa-glahra , S. glabra-nigricans , S. grandifoUa- 

 caprea nominandae. Ceterum Grenieri ratione assumta, inter utram- 

 que parentem plures similitudinis gradus distinguentis suisque nomi- 

 nibus indicantis, formas hybridas eas, quales nos proposuimus in 

 plures soivit, et aut veteribus aut novis nominibus significavit. Hinc 

 effecit ut e tractu isto non minus quam quadraginta novem formas 

 enumeraret, dignitate origine et duratione admodum diversas. Sali- 

 cem reticulatam ut typum novi generis, Chamitea nominati, cui inter 

 Salicem et Populum locum assignat, proposuit. Accinxit sibi dein 

 horum studiorum socium felicissimum fratrem J. Kerner, quocum 

 „Herbarium Salicum Austriacarum'' edere coepit, cuius ad liunc 

 diem fasciculi quinque, 50 formas complexi, prodierunt, quae col- 

 lectio speciminum bonitate et splendore omnibus, quae adhuc editae 

 sunt, praecellit. Hybridae novae sat memorabiles hic accessere: 

 S. daphnoides - caprea, incana-daphnoides.^ cinerea-incana. 



TRIBUS SALICUM. 



Genus Salicum, tam multis constans speciebus, quo facilius 

 agnosci possent species, inde a Linnaeo omnes dividere conati sunt. 



Praeclare rem gessit Linnaens in Flom Lnpponicuy quinque tribubus 

 propositis: 1) stinnina 4 — 5; 2) folia subserrata gluhra^ 3) folia integra glabra^ 

 4) folia integra snblns rillosa; 5) folia integra utrinque rillosa. At quam bona 

 sit haec partitio, tamen non est vera. Folia glabra et subserrata, deinde 

 foha subtus villosa et utrinque villosa in Salicibus non faciunt partitionem. 



Scopoli nonnisi laiifolias et angnstifoHas distinguendas esse putavit. 



Caute quidem sed parum scite Villars duas distinxit tribus: 1) Especes 

 dont les feuilles iinies, sourent argenlees^ approchent de celles des Saules coni- 

 muns^ 2) Especes a feuilles /tlus larges, d^un tissu plus epais, reliculaires, sou- 

 retit relues. 



Smith fere ex mente Linnaei tres distinxit tribus: 1) foliis serratis gla- 

 briusculis^ 2) foliis integerriinis glabriuscnlis ; 3) foliis villosis. 



JEadem pressit vestigia Willdenow, cuius tribus sunt: 1) foiiis glabris 

 serratis^ 2) foliis glabris integerriwis ^ 3) foliis villosis. 



