LXXXVI 



Quo serius eo verbosior character apparet: scilicet aetas nostra 

 a veterum simplicitate descivit. Quod ad divisiones Kerneri atti- 

 net, praeter sectionem undecimam, Rugosas, ceterae aut duas aut 

 singulas species continent, ita ut multarum sectionum dignitas non 

 ultra speciei naturam adscendat. Etenim hybridas, quas Kerner 

 nominibus vel veteribus vel a se inventis indicavit, quoniam eas agno- 

 vit, non in ordinem specierum recipere neque per tribus disponere 

 debebat : sic enim non solum specierum character sed etiam tribuum 

 cognitio obscuratur. Praeterea duo divisionis principia adhibentur: 

 nam Chloriteis respondent Meliteae, Macrostylis Microstylae. 



Novissime cl. Anderson suam Salicum divisionem mecum com- 

 municavit, quam etsi nondum publici iuris factam tamen hic adiun- 

 gere audeo. Est autem haec 



A. Pleiandrae. b. Podostylae. 



a. Tropicae. XI. Argenteae. 



I. Indicae. XII. Virescentes. 



II. Orientales. XIII. Rigidae. 



III. Africanae. 



IV. Americanae. c. Macrostylae. 



b. Temperatae. XIV. Pruinosae. 



V. Amygdalinae. • XV. Micantes. 



VI. Lucidae. XVI. Niveae. 



VII. Fragiles. XVII. Nitidiilae. 



VIII. LongifoHae. 



B. Diandrae. C. Synandrae. 



a. Microstylae. XVIII. Incanae. 



IX. Cinerascentes. XIX. Piirpureae. 



X. Roseae. 



His XIX tribubus complexus est 198 species, tot enim hucus- 

 que innotuisse totque distinguendas esse censet. Hae tribus quo- 

 modo cum eis conveniant, in quas nos species europaeas disposuimus, 

 facile est perspectu. Sed hoc monuisse velim, Andersonio multas 

 formas, quae nobis pro hybridis habentur, species videri, ideoque 

 numerum specierum europaearum maiorem esse, quam nobis. Extra- 

 europaeas enim taceo , de quibus mihi nullum est certum iudicium, 

 quasque satis bene notas esse vix crediderim. 



