1 



XCI 



eschingen prope ad Danubii fontes reperta est. Hanc quoque non 

 immerito pro specie boreali-orientali habere mihi videor. Mirum 

 vero esset, si verum, quod Andersonio videtur, hanc per Americam 

 borealem quoque esse vulgarem, omnino in Europae partibus occi- 

 dentalibus deesse. Liceat igitur dubitare an formae americanae ad 

 analogam, non eandem, speciem pertineant. 



Seqanntnr eae, quae maxime campestres vocari debent, S. 

 caprea, S. auriia et S. cinerea, habitu, colore et floribus analogae, ita 

 ut a veterum nonnullis aut coniunctae aut inter se commutatae fue- 

 rint, a recentioribus quibusdam unius typi modificationes praedicatae 

 sint. Earum duo priores paullo altius ad montium latera adscen- 

 dunt, plerumque ad terminum arborum deficiunt, tertia montium 

 pedem tantum attingit vallesque inferiores intrat, planitiei praecipua 

 civis. Omnes per Europam mediam sunt vulgares: quanquam autem 

 persaepe omnes tres vicinae crescunt, tamen suum quaeque solum 

 sequitur ita ut alia hic alia illic crebrescat aut sola inveniatur. S. ca- 

 prea enim loca sicciora et arenosa amat, S. aufita uliginosa sylvatica 

 et ericeta persequitur, S. cinerea sylvarum margines, rivulos, prata- 

 que huraida solo fertiliori praefert. — Dein S. repens, locorum are- 

 nosorum, ad litora maris usque ericetorum et pratorum sylvaticorum 

 humidorum praesertim amans, satis varia, fere in nulla parte Euro- 

 pae deest, in meridionali autem rarescens ac demum deficiens. 



Inter Salices pleiandras primum nominanda est S. triandra^ a 

 ceteris eius tribus tum habitu frutescente tum distributione diversa. 

 S. triandra per omnem Europam a terris borealibus usque ad meri- 

 dionales provenit, in media parte vulgaris. In Italia certe meridiem 

 versus longe progreditur, Calabriae quoque incola, et ultra Lapponiae 

 limites meridionales occurrit. Etiam fines verticales sat remotos habet, 

 cum in alpibus meridionalibus ad 4700' usque adscendat, in Germania 

 media ad fluviorum ripas vulgata. Quod attinet ad species admodum 

 sibi propinqnas, et ni fallor formis hybridis nimis charactere nativo 

 obscuratas , S. albam dico et S. /ragilem , illa meridiem haec septen- 

 trionalem Europae partem versus crebrescere videtur. Possit aliquis 

 suspicari, utramque, quae cum speciebus regionum meridionalium 

 charactere suo conveniunt, primitus non esse europaeas, sed immi- 

 grationis antiquae ope in terras nostras advectas esse, et postquam 

 immigrassent , propter naturam suam vivacem et quia hominum usui 

 accommodatissimae sunt, cito multiplicatas et quasi indigenas factas 



