XCII 



esse. Sed haec longiiis disquirere non est huius loci. Nunc utraque 

 per omnem Europam occurrit, maxime vulgares quia cito incremento, 

 statu arboreo et reproductionis facillimae virtute hominibus gratissi- 

 mae erant et ad vias publicas et in pagorum confiniis ad usus 

 oeconomicos ubique cultae sunt. S.fragilis etiam ad montes altiores 

 adscendit frigoris satis patiens; in Germania media tamen non ultra 

 pedem montium v. g. Sudetorum adscendit. 



Restat S. daphnoides. Haec deest in regione boreali et in me- 

 ridionali Furopae, crebrescit ad pedes Alpium. Forsan haec nun- 

 quam in Anglia inventa est. Limites meridionales ad Ticinum et 

 Fadum esse videntur. Existimare licet hanc speciem e regionibus 

 meridionali-orientalibus progredi in Europam mediam, in qua statio- 

 nes tamen valde dissitas esse suo loco monebimus. S. pruinosam non 

 vere europaeam sed cultura propagatam esse fere certum est. 



Ex hodierna Salicum diskibutione coniecturam facere de pristi- 

 nis earum sedibus admodum est difficile. Quis, quaeso, hodie defi- 

 nire ausit, quae species sint aborigines, quae extrinsecus advectae, 

 aut quae in sedes eas, quas nunc tenent, ex aliis Europae regionibus 

 migraverint. Indicavimus, quid coniici possit de Amerinis quibusdam, 

 quae e terris orientalibus immigrasse videantur, quibusque modis 

 cultura species aut formas dispersisse ac multiplicasse videatur. Sed 

 restant quaestiones multae, quae solvi volunt atque nunc facilius 

 solventur, ubi specierum ambitus definitus et formarum spuriarum 

 grex separata est. Unam earum commemorare iuvat, quam de S. 

 Weigeliana Wichura proposuit; coniecit enim eam antiquitus ex 

 Europa boreali in Germaniam immigrasse. Huic et similibus quae- 

 stionibus deinceps Botanici operam daturos esse sperare licet. 



