Salix lanata Linn. 3 



vius r.ut aequale, lineare; stylus longus*, stigmata oblonga emarginata 

 vel bifida. Folia ovalia, nunc anguste oblongo-ovalia, nunc fere sub- 

 rotunda, apice haud producta, basi interdum subcordata, integerrima 

 aut novella certe glanduloso-serrata, barbato-ciliata, subtus venis pro- 

 minulis reticulato-rugosa , costa flavo-villosa , utrinque laete viridia, 

 tomento albo, in novellis lutescente, saepe denso obtecta, cano-albi- 

 cantia; tomepto e pilis diversis laxis perplexis formato, quod demum 

 in multis rarescit ita ut pagina infera leviter glaucescens conspicua 

 sit, in nonnullis etiam omnino evanescit. Petioli mediocres, lanato- 

 villosi. Stipulae saepe adsunt, oblique ovatae vel lunato-semicircu- 

 lares. Folia bene evoluta 3" longa, 1^/," lata; in parvis ex alpibus 

 unciam longa, 9 lin. lata sunt. Frutex biorgyalis, rami ramulique 

 semper valde torulosi, distorti et crassi, cinereo-fusci, annotini squa- 

 mosi, cano-villosi, novelli albo-hirsuto-tomentosi*, in alpinis pumilus 

 vix ramum floriferum e terra emittens. „Est facile pulcherrima 

 Salix in Suecia, ne dicam in toto mundo" Wahlenberg. 



Variationes sic fere circumscribit Anderson: luli fiunt coaetanei, late- 

 rales, in sylvaticis inferalpinis, ubi frigore non oppressi foliis non prius,ex- 

 plicari cogimtur: is fuerit igitur status normalis, qualem Liun. t. VII. f. 7 

 depinxit; sunt vero praecoces et terminales in alpinis. Folia sunt a) tomento 

 lanato undique tecta: 1. subrotundata, 2. ovata, 3. elliptica, 4. obovato- 

 cuneata, 5. lanceolata. b) glabra, piHs raris conspersa, subtus pallidiora: 

 1. rotundato-ovata (= S. lanata depolita Wahl. Suec), 2. ovato-lanceo- 

 lata (— S. lanata glandulosa Wahl. Lapp.). Sub b) 1. enumerantur 

 formae, quas Laestadius S. hastato-Lanata et S. Lanata subhastata 

 appelUivit, quae „per totam Finmarkiam vulgares, infra alpes Jemtlandiae 

 vero rariores, adeo S. hastatae accedunt, ut, nisi capsuHs observatis, dif- 

 fieilliraae sint distinctu" Anders. 



De S. lanata haec scribit L. Laestad. in Loc. par. p. 229. „Amenta 

 scssilia sunt, dum in alpibus coramoratur planta. Ubi vero eo sylvarum 

 ventum cst, quo neque nivibus obsita, dum flores explicare conatur, neque 

 frigore oppressa folia, quorura germinationera non raodo retardari sed etiam 

 suflfocari apertura eat, quara diu planta vel frutex undique nivibus circum- 

 datur, apicibus tantura raraulorura erainentibus, et araentura niliilo secius niit- 

 tentibus: mox alia inquam existit planta, cuius non raodo araenta lateralia, 

 sed etiam folia araentacea satis bene explicata, quemadmodura Fig. Lin- 

 naeana (Fl. Lapp. T. 7 F. 7) ingenue eara rcpraesentat; quo in statu pilis 

 aureis quoque dcstituitur et S. lanata var. depolita audit (Wahlenb. Suec. 

 n. 1117)," et p. 231 „S. lanata in alpibus foliis subrotundis, in sylvis inter- 

 dum lanceolatis instruitur." 



In Lapponia hybridas dare videtur cura S. hastata, quas Anderson 

 p. 21 sub nominibns hastato-lanata Laestad. et subhastata Laestad. 



1* 



