Salix triandra Linn. 15 



rotuiidatis et brevissime acutis, aut brevioribus elliptico - ovatis , sunt humi- 

 liores, ramis brevioribus, „ nigro-violaceis nitidis, foliis rigidis, par\is, mar- 

 gine argnte sen-atis" W., easque Willdenovii S. Villarsiana indicat quum 

 folia subtus caesio-glauca sunt: hae praesertim terrarum meridionalium 

 propriae sunt, sed minime est species diversa, quum apud nos quoque solo 

 macro similes formae occurrant. Neque eae quae folia subtus glauca habent, 

 ab iis quae concoloria viridia habent difterunt: apud nos omnes transitus 

 reperiuntur, et in foliis plantularum novellarum eiusdem folii pars glauca 

 pars viridis est, ut iam Koch Comm. p. 19 optime exposuit. Sed de his 

 formis haec mecum communicavit doctissimus Kerner „S. triandra con- 

 color semper quindecim diebus serius floret; aestate exeunte nunquam 

 iterum flores profert, eademque rarissime in valle Danubii, saepius in con- 

 vallibus subalpinis et montanis nascitur. — S. triandra discolor contra 

 prius tioret, oumi fere aestate in plerisque stirpibus de novo flores autumno 

 profert, et nonnisi in valle Danubii habitat." Eadem repetit in Sahc. Austr. 

 inf. p. 72, utramque tamen formam ut varietates proponit. Haec apud nos 

 aliter se habere supra indicavimus; in Silesiae planis ad Viadrum ambo 

 formae promiscue crescunt eodemque tempore florent. Ceterum flores 

 serotini, vel potius proleptici, i. e. e gemmis in ver insequens destinatis, 

 aestate et autumno calidiore explicati, in multis speciebus occurrunt, sed in 

 hac utique fere vulgares, praesertim masculi. Haec est S. semperflo- 

 rens Host. 



Quod ad nomen attinet, nemo dubitat quin S. triandra et S. amyg- 

 dalina Linnaei eandem speciem indicent. lam si quis dicat id nomen huic 

 speciei dandum esse, sub quo Linnaeus plantam in Suecia inventam descri- 

 pserat, huic argumento eqnidem nihil tribuerim; neque me movet, quod 

 nomen S. amygdalina prius inditum sit. Mihi contra nomen S. triandra 

 multis de caussis praeferendum esse videtur, et quod prius, et quod certius 

 et quod magis aptum est. Nomen S. triandra Linnaeus a Gmelino assum- 

 sit, qui eo in Flora Sibiriae usus erat. Dein de hac planta dubitatio nulla 

 relinquitur, quum hucusque praeter hanc nulla genuina Salicis species inno- 

 tuerit staminibus tribus praedita. De S. amygdalina sua haec ipse 

 Rcripsit Linnaeus in Fl. Suec. p. 347 „FIores quum non examinavi, nec 

 audeo hanc coniungere cum S. triandra cl. Gmelini, praesertini cum Folia 

 fruticis sibirici Gmelini multo angustiora et diversa sint a nostratis foliis, 

 adcoque haec arbuscula ulterius examinauda." Tum multo magis aptum 

 et significans est nomen „S. triandra" quam S. amygdalina, (piod 

 Wahlenberg Fl. Suec. p. 641 hoc modo interpretatur „Ramis pallidis et 

 odori» rosacei vel forsan potius amygdalini (Suecis Mandelpil), nec adstrin- 

 gentibus ut in salicibus plerisque, unde forsan succedaneum optimum Cin- 

 chouae." Sed Kudbeckii nomen ostendit nomen Suecorum a similitudine 

 fuliorum ductum esse. 



Omnes fere S. triandrae formas iconibus satis accuratis proposuit 

 Host Sai., inter quas S. venusta t. 9. 10 formam in montanis praesertim 

 nascentem foliis brevioribus serrulatis, ramulis testaceo - rubris praestat, 



