Salix purpurea Linn. 33 



tanien liaud absoniun est quandoque gerniinis apiceni in corpusculum stylare 

 produci, quum in aliis speciebus stylum gerentibus eius longitudo varia sit. 

 Sed de sexta non adeo certus sum, ut non concedam illam ad hybriditatem 

 posse pertinere, quanquam speciminibus Kochianis ex arboreto Palatinensi 

 folia apposita sunt, quae certissime ad S. purpuream pertinent. Neilreich 

 „formam transitoriam ad S. rubram" appellat. 



De ceteris syuonymis ad S. purpuream relatis hodie nulla est inter 

 botanieos dissensio. At quod uno omnes ore praedicant, Koch et Fries 

 auctoribus, S. Helix Linnaei Sp. pl. 1444 esse varietatem S. purpureae 

 („var. y ramis erecto-patulis, foHis magis elongatis" Koch Comm. p. 25. — 

 § Helix, elatior, ramis hiteo-virescentibus, amentis subpedunculatis duplo 

 maioribus 4-bracteatis stylo e^identiori" Fries. Mant.) mihi minime proba- 

 tur. Haud enim credibile Linnaeum speciem adeo distinctam, quaUs est 

 S. purpurea, quam et in Suecia et ad Rhenuni (cf. Fl. Suec.) vivam ob- 

 servaverat, duobus nominibus indicasse. Quodsi Smithium in descriptione 

 Salicis Helicis eandem plantam descripsisse ponamus, quae in Herbario 

 Linnaeano erat, \ix dubium est, quin Linnaeus sub eo nomine S. rubram 

 indicaverit: nam Smithii plantam non esse S. purpuream sed S. rubram 

 verba „8tylu8 elongatus, filiformis" demonstrant, et Tausch (Regensb. bot. 

 Zeit.) recte vidit Hac de re etiam Seringius quaedam sed minus distincte 

 disputavit Essai p. 6 et Gaudin ait p. 232 S. Helix Engl. bot. t. 1343 a 

 nostra capsula oblongo-ovata, supeme coarctata, squamam vix superante re- 

 cedens, stylo paullo magis conspicuo et stigmatis lineari-lanceolatis longio- 

 ribus etiam differre \idetur. Consentit hac de re Kerner N. 0. W. p. 151. 

 S. fissam Wahlenberg Cai-pat. ad S. purpuream pertinere eo colligitur, 

 quod S. purpurea, quae in valle Carpatorum saepius obviam fit, in eo 

 libro oraissa est, et quod S. mollissima ibidem haud ambigue S. rubram 

 (i. e. fissam), et quidem formam eam, quam Koch var. sericeam nomi- 

 navit, indicat. — Icon S. Helicis apud Forbes Sal. 2 haud bona; foHa re- 

 fenint S. Donianam, sed stamen singulum, germen stigmataque sessiHa; 

 patria non nominata. Icon S. monandrae apud eundem n. 4 valdedubia; 

 foHa ad S. nigricantem accedunt, sed stamen singulum, germen ovatum 

 subastylum. 



Ex figuris Hostii t 36. 37 S. Helix formam fere frequentissimam, foHis 

 angustioribus longis, iuHs longis, t 38. 39. S. oppositifolia formam lati- 

 foHam, t 40. 41. S. purpurea, formam foliis angustis subtus caesiis, iuHs 

 mediocribus $ viUosis, t 42. 43. S. mutabilis formam foHis brevibus, ger- 

 minibu» pubescentibus referunt. 



Affinem inter nostrates nuHam habet S. i)urpurea, et a S. viminaii, 

 quacum multi propter folia longa angusta consociant, est diycraissima ; sed 

 inter orientale« species similHmae exstant S. Kochiana Trautvetter et S. 

 Ledebouriana Trautv. et inter boreali-americanas simiUima est nisi eadem, 

 Hub nomine „S. nigra pendula" nuper in hortos introducta. 



„Rami praestantissimi ad vites vinciendas. Haec species copiosissima 

 occurrit Sarzanae in alveo Macrac, et utilissima est ad exundationes flumi- 



WIJfllER SaUces Karopaeae. 3 



