42 Salix longifolia Host. 



In herbario Linnaei auctore Smith haec sub nomine S. glauca, cohtra 

 S. glauca sub nomine S. Lapponum servatur. Wahlenberg sub nomine 

 S. glauca coniunxit S. glaucam ipsam et formam Salicis Lapponum 

 sub var. /3, Lapponum, ceteras autem huius formas ut speciem sub 

 nomine S. limosa proposuit. Rem docuerunt Hartman et Fries, et brevis- 

 sime explicuit Anderson p. 27: „Res ita componi posse nobis videtur, ut 

 Linnaeus in Fl. Lapp. formas Salicis Lapponum in duas species distri- 

 buisse, quarum una (n. 362) omnes foliis supra viridibus, et altera (n. 366) 

 omnes foliis utrinque hirsutis comprehendit." Quod ad nomen „S. arena- 

 ria L." attinet, sub eo nomine ipse Linnaeus diversis temporibus et S. 

 Lapponum et S. repentis formas comprehendit, quod non mirum debet 

 videri, quum formae pumilae S. Lapponum inveniantur , quae foliis prae- 

 sertim formis quibusdam S. repentis similHmae, h. e. maxime analogae 

 sunt. cf. Anders. p. 27. Obs. 3. — Inter synonyma S. Lapponum etiam 

 S. leucophylla Willd. Enum. et Berl. Baumz. p. 444 refertur; plantae 

 Willdenovianae certa vestigia invenire non potui, licebit id nomen oblivisci ; 

 ex descriptione videtur ad S. helveticam ducenda esse. Anderson cum 

 Friesio leucophyllam ut subspeciem recensent, sed formae quas vidi, ad 

 ipsam S. Lapponum, cum quarum formis cohaerent, pertinent. — E Smithii 

 speciebus huc pertinet S. Stuartiana, quantum ex icone Forbesii colligere 

 hcet; atque Forbesii S. proteaefoliam nr. 75, cuius patriam tacet, et S. 

 versicolorem nr. 77, quam ex Helvetia accepit, ad S. Lapponum per- 

 tinere coniicio. 



Hartig I. 1. plures varietates proposuit , inter quas nomen „cane- 

 s c e u 8 Willd." pellendum est. Nemo enim e descriptione Willdenovii eruere 

 poterit, quid eo nomine significaverit, — in herbario Willd. non exstat — 

 neque operae pretium est, quum ei ne patria quidem eius formae nota 

 fuerit. Fries id transtulit ad hybridas S. Lapponum. Quas autem sub 

 nomine y. riphaea Tausch proposuit, omnes sunt hybridae e S. Lappo- 

 n u m et S. s i 1 e s i a c a. Varietatem „v e 1 a t a " ipse in Addendis p. 9 remo- 

 vit. De var. „albens" vide ad S. cinerea-purpurea. 



Tausch in Reg. Flora 1837 p. 337 hanc in Alpibus Germaniae non 

 nasci ait, sed eius loco ubique S. helveticam Vill. 



Salix longifolia Host. 



luli praecoces, sessiles, crassi, densiflori, oblongi; bracteolae obo- 

 vato - spathulatae , seminigrae, villoso-barbatae; filamenta 2 libera 

 glabra; germina in pedicello brevi, anguste conica, hirsuto-tomentosa ; 

 stylus longus, stigmata longa extrorsum arcuata, coalita; nectarium 

 oblongum incurvum *, folia longissima , lanceolata , margine leviter 



