44 Salix longifolia Host. 



serrata, minute glandulosa, infera subintegerrima , supra saturate 

 viridia laevigata, tenuiter puberula, demum nitidula, costa pallida 

 venis impressis, subtus glaucescentia , aequaliter pube tenui obsita, 

 quae in foliis terminalibus et apoblastorum in tomentum densum 

 canescens abit, costa villosa straminea aut leviter fuscescente, venis 

 primariis levi arcu marginem petentibus egregie parallelis pauUulum 

 prominentibus ; maiora 5 unc. longa, unciam lata, mox infra medium 

 latissima. Folia infera breviora saepe subtus viridia fere glabra. 

 Stipulae insignes semper adsunt, magnae, lunato-lanceolatae, serratae, 

 saepe bilobae aut lobo infero toto soluto quasi duplicatae lobo supero 

 in acumen horizontaliter divergens aut obliquum producto, infero 

 minore excurvo. Folia novella elliptica, cana, pube adpressa basin 

 versus densiore tecta. Gemmae primo lutescentes villoso-tomentosae 

 ovatae obtuse - carinatae subrostratae , rectae. Ramuli novelli albo- 

 tomentosi, tomento nunc validiore e villo denso formato nunc te- 

 nuiore, in infera parte autumnum versus rufo - fuscescente ; rarius 

 tomento deficiente subglabri (praesertim in varietate angustifolia) 

 annotini crassiusculi , sed substantia moUi, ligno moUiore et meduUa 

 sat magna, extus tomentosi cani aut sordidato - nigri. Frutex facile 

 arborescens, ramis validis, crassis, erecto - patentibus , superiorum 

 annorum viridi-olivaceis. 



Folia apoblastorum et ramulorum succulentorum saepe latiora atquo 

 subtus vulgo densius tomentosa sunt, ita ut nonnisi diligentissime adspecta et 

 riorum $ structura bene perspecta ab ea, quam in Grermania vulgo S. a c u - 

 minata Koch nominant, discerni possit: tamen hae sunt plantae diversis- 

 simae. Effugit hoc aciem et Hartigi et Kerneri, quorum ille S. dasycladon 

 nostram ad S. acuminatam Koch (i. e. S. caprea - viminalem), hic 

 ad S. cinerea-viminalem ducit. Alia exemplaria tam prope Koenigs- 

 berg quam ad Tilsit lecta frondera magis virentem, irao laete-viridera, folia 

 subtus glauca, parura vestita, partira angustiora fere lineari - lanceolata 

 habent ; sunt etiara — taUa certe 5 raisit Heidenreich — oranino nuda, modo 

 ad costara hinc inde pilo obsita, palHde viridia: sed haec ab illa nullo 

 raodo diversa. 



De hac specie, quae propter incrementi celeritatera coli meretur, multa 

 adhuc dubia manent. Primura patria eius ignota est, ac nullura unde ad 

 nos venerit vestigium reperiri potuit. Suspicari quidera possis venisse ex 

 Angha, quae raultarura forraarum ad nos invectarum . patria est: sed testi- 

 monia certa non adsunt. Deinde vero id quoque dubiura est, an haec stirps 

 species sit an potius hybriditate orta, uti araicus Wichura credit. Hybri- 

 dara esse et eo oolligi potest, quod semper sterilis apud nos mansit, et 

 quod cura aliis forrais ita cohaeret, ut hae quasi gregera hybridarura efficere 



