50 Salix cinei-ea Linn. 



randa sunt quae ad S. auritam adnotavimus. (Vide Gaudin Helv. p. 243 

 Obs.) Formam foliis variegatis edidit Seringe S. de S. 54 missam a fratri- 

 bus Baumann, atque vidi a Sonder prope Hamburgum lectam in H. H. 



Hybridas dat cum S. caprea, S. aurita, S. nigricans, S. Lappo- 

 num, S.purpurea, S. viminalis, S.silesiaca, S. repens, S. triandra. 



„S. auritae propinqua, at distincta species" Smith Brit. p. 1065. „In- 

 ter S. capream et S. auritam quasi intermedia, ab utraque tamen di- 

 versa" Hoffm. H. S. 41. Formae rite explicatae laeteque vegetantes vix 

 dubitationem movebunt, sed formae pai-vifoliae et depauperatae huius et 

 S. auritae ab una, S. capreaeab altera parte minus facile distinguuntur. 

 Distinguas S. capream foliis latioribus, maioribus, regulariter ovalibus, 

 subtus laxe tomentosis, tomento magis lutescente quam cinerascente, ramu- 

 lis annotinis glabris, nitiduHs s. politis, rubicundis, gemmis glabris, iulis cras- 

 sioribus, ? magis albicantibus, d^ maturius explicatis, statura plerumque 

 arborescente ; S. auritam statura minore, ramuUs tenuioribus, anniculis 

 glabris, foliis minoribus sursum latioribus, brevius acutis, rugosis, iulis ger- 

 minibusque minoribus, stigmatis brevioribus sessilibus. Inprimis S. cinerea 

 colore foliorum cinereo ramisque cinereis eminus agnoscitur. 



Hanc esse S. cineream Linnaei Sueci omnes uno ore affirmant, ac 

 nomen ipsum huic sententiae maxime favet. S. cinerea Smith Brit. 1063 

 stirpem et ab hac et a S. daphnoide Vill. quam Smith laudat, diversam sig- 

 nificare ex ipsius verbis colHgitur. Nam „rami iuniores pubescentes; foha 

 subtus brevissime villosa, obovato-lanceolata" vix ad S. daphnoidem 

 Villarsii referenda*, etiam locus quem huic speciei dedit indicat formam Ca- 

 preis similem. Equidem suspicor Smithii S. cineream esse S. longifoliam 

 Host. ; illum vero Villarsii nomen laudasse ex icone foliorum a Villarsio data 

 t. 50 f. 7, quae cum foliis S. longifoliae similitudinem quandam habent. 

 Utrum vero S. aquatica Smith formam S. cinereae, an intermediam inter 

 hanc et S. auritam (qualis fere est figura Hartigii t. 49), significet, an in- 

 ter hanc et S. capream, ut DoII suspicatur, discerni nequit. Huc etiam 

 S. oleifolia Smith Brit. p. 1065, Engl. FI. 4, 219. Engl. bot. t. 1402, cum 

 fide speciminum quae Koch et equidem ex Angha accepimus, tum iconis 

 apud Forbes Wob. 126, pertinet. Teste Grenier huc pertinent S. rufi- 

 nervis Dec. fl. fr. 5, 341, et S. caprea Thuill. par. 518. 



Heer in Hegetschw. Flora der Schweiz p. 960 has species S. caprea, 

 cinerea, aurita, grandifolia (missis aliis) formas esse putat unius spe- 

 ciei; S. grandifoliam iungere inter se S. capream et S. cineream, 

 et S. auritam esse formam humiliorem palustrem S. cinereae. Haec ex 

 errore orta sunt. Quidquid de speciei notione statuis, non verum est S. 

 grandifoliam conjungere S. capream et S. cineream, h. e. mediam esse 

 inter eas (nisi vis „hybridam" dicere), quam S. silesiacae potius analogam 

 esse docui. Atque apud nos, ubi illae tres vulgatissimae, ne vestigium quidem 

 eiusmodi formae, qualis est S. grandifolia in tractu Alpium. Neque S. au- 

 rita descendit aS. cinerea, quacum apud nos ubique socia crescit et suura 



