54 - Salix aiirita Linn. 



quae germinibiis vario modo pro parte vestitis occiirrunt : ideo dubito etiam- 

 nunc utrum hae formae leiocarpae vere ad S. auritam pertineant. 



Monstra. S. aurita foliis variegatis, i. e. irregulariter pallido-ma- 

 culatis est in horto bot. Berolinensi. — Eadem germinum staminumque con- 

 fusio, quae in S. cinerea et aliis, in hac quoque occurrit, sed rarius. Per-. 

 tinet autem ad hanc monstrosam commutationem notissima illa „S. clado 

 stemma" Hayne Dendrol. Flora v. Berlin p. 191 cum icone; inventa „an 

 den Pichelsbergen bei Spandau", dein in Silesia am Exnerstein bei Kupfer- 

 berg! (Zoelffel) et ad Lissa pr. Vratislaviam ! (Krause), prope Tilsit! (Hei- 

 denreich); eadem esse videtur, quam Tausch in Bohemia vidit (Regensb. 

 Flora 16, 1. p. 230) in M. D. Badensi prope Carlsruhe ad Ludwigsbad DoII, 

 (FI. B. p. 498). I» hac sub squama singula adest stamen singulum, superius 

 in crura 2 — 4 late patentia, antherae loculos gerentia fissum (vide S. ci- 

 nerea), ceterum et basi et ad partitionem pilosum. Haec filamenti fissura 

 prorsus difi^ert a filamentis semiconnatis, quae in S. incana et in hybridis 

 Salicis purpureae occummt, quorum cnira semper erecto-patentia sunt. 

 Specimina a Krause prope Lissa lecta monstrositatis evolutionem docuere, 

 cum in his ad ipsam antherarum apicem germinis rudimentum assideret. 

 Frustra igitur Hartig p. 30 huic formae plus momenti vindicare studet. 



Hybridas dat cum S. caprea, cinerea, silesiaca, repens, Lap- 

 ponum,purpurea, incana, viminalis, nigricans, livida, triandra. 



Maxime propinqua est S. cinerea, quam vide, et S. caprea, a qui- 

 bus foliis vere obovatis i. e. multum supra medium, saepe sub ipso apice, 

 latissimis, plicato-apiculatis, scrobiculato-rugosis, germinibus, quum mediam 

 aetatem nacta sunt, fere cyhndricis, omnino minoribus, stylo delitescente 

 (nam interdum brevissimus adest, i. e. portio inter germinis verticem et 

 stigmatum basin paullisper elongatur) aut deficiente, stigmatis brevioribus, 

 quasi capitatis distinguenda est. Cum S. silesiaca et S. nigricante, 

 quae praeter illas proximae, vix unquam confundi potest. Sed formae hy- 

 bridae, tam cum S. cinerea et caprea quam cum S. silesiaca ita sunt 

 comparatae, ut interdum a veris speciebus aegerrime discernantur. Hae igi- 

 tur caute attendendae, ne iis decepti speciei characterem et ambitum tur- 

 bemus. — Icon. S. cinereae Forbes Wob. 125 potius hanc quam nostram 

 S. cineream referre videtur; ramulus foliger adjectus est foliis varie- 

 gatis. 



Utrum S. aquatica Smith potius ad S. cineream an ad S. auritam 

 spectet — utrumque auctores voluerunt — diiudicatu difficile est: sed e 

 verbis in descriptione datis „ramis iunioribus incanis — folia vix rugosa, 

 mollia cinereo-virentia — gemmae incanae" consequi videtur eam ad S. ci- 

 neream spectare. DoII suspicatur eam S. cinerea-capream esse. Sed 

 specimina quae Seringe S. de S. n. 37 sub nomine „S. aquatica" edidit 

 certissime ad S. auritam veram pertinent. — S. spathulata Willd. sp. 

 95 a Schultz in Regensb. Fl. 1824 p. 123. Kochio Comm. p. 50 et a Fries 

 Mant. p. 6.6 ad S. ambiguam, a Reichenb. Exc. et a C. A. Patze in litt. 



