Salix grandifolia Seringe. 67 



widi, germinibus brevioribus semper pube vestitis (iii S. silesiaca ger- 

 mina glabra sunt uormalia), iulis brevioribus , filamentis pilosis. Flores ? 

 iuveniles S. capreae microiulae quodammodo similes; haec foliorum forma 

 et tomento novellorum laxo, genninibus longioribus facile distinguitur. 



Neilreich in Fl. v. Unt-Oest. p. 263 haec habet: „Omnibus huius tribus 

 speciebus propinqua et magis habitu et statione diversa Salix. A S. cine- 

 rea cui habitu externo simillima est, gemmis foliaceis glabris et vestimento 

 foliorum multo tenuiore, a S. caprea forma foUorum oblonga sursum dila- 

 tata, a S. aurita foliis supra demum nudis subtus modo sparsim pilosis, 

 a S. nigricans (certe ab ea, quae hac in regione obviam fit var. leio- 

 carpa) germinibus tomentosis, stylo brevissimo, foliis novellis sericeo-vil- 

 losis neque adultis unquam prorsus nudis distinguenda. Fortasse non est 

 vera species, sed aut cum S. silesiaca coniungenda, aut varietas alpina 

 S. cinereae." Utramque hypothesin haud posse probari inde colligitur, 

 quod in Silesia nulhim S. grandifoliae vestigium est. Quodsi S. grandi- 

 folia cum S. silesiaca coniungenda esset, inter formas nostras S. sile- 

 siacae, quae iu omni tractu Sudetorum Carpatorumque (principahum) 

 vulgatissima est, quaedam ad S. grandifoliam referendae essent: si va- 

 rietas esset S. cinereae, etiam forma eiusmodi apud nos obvlam fieret. 

 At iusta observatio S. grandifoliae cultae nos edocuit eam non solum 

 geographica ratione sed etiam forma et charactere ab onmi cum S. sile- 

 siaca tum S. cinerea esse distinctam. Hanc nostram rationem secutus 

 quoque est cl. Kemer, qui in locis diversissimis eius formas et variationes 

 observavit accurateque descripsit, quanim plerasque mecum communicavit. 



Quam A. et I. Kenier in Herb. Sal. Austr. nr. 20 sub nomine S. lim- 

 nogena ediderunt et pro hybrida e S. grandifolia et S. aurita habent, 

 mihi S. grandifoliae nimis propinqua esse videtur. Neque S. sphaeroce- 

 phalam A. et 1. Kerner ibid. nr. 21 ab ipsa S. grandifoHa multum 

 differre crediderim. 



Ad synonyma huius plantae pertinent S. acuminata Schleich. Cat. 

 1807 (teste Seringe); in Herb. Schleich., quod pars est Herbarii Regii Bero- 

 linensis, sub nr. 837.838 haec denominata est S. acuminata parviflora 

 et alpina. In Herb. Willd. eadem adest n. 18200 fol. 6 et 10 et Heri). 

 Schleich. n. 90. 98 sub nomine S. aquatica Schleichcr. Ab hac differt, 

 (piae in H. Schleich. nr. 89 in H. Willd. 182fX) fol. 12 asservatur, foHis 

 molliter et densius tomentosis, novellis argenteo-sericeis , mox supra mollis- 

 »ime velutinis canis, subtus albidis; quae an huc pertineat dubito. Cuni 

 dubitatione ad suam stirpem laudat Seringe S. cinerascens Willd. Sp. 

 nr. 107, quam hic a IJnkio e Lusitania acceperat. Sed uti specimina, 

 quae Link colligerc consueverat, nequam esse solebant, ita descriptio a 

 Wilidenovio data sic facta est ut ad complures species pariter apta sit. — 

 Cl. Urenier 3, 135 laudat S. appendiculata Vill. — S. grandifolia 

 Fries Bot Not 1840 p. 186 est haud dubic aut forma aut filia S. capreae. 

 — 8. grandifolia albicans Seringe Sal. helv. p. 21. S. de S. nr. 66 a 

 vera S. grandifoiia diversa, me iudice hybrida est ex hac et S. glauca, 



5* 



